عزّه - عزّت آنچه كه مانع ذات و بدبختى است .
مهاد - جايگاه
تفسير :
بدنبال آيه پيش در اين آيه نيز خداوند يكى ديگر از صفات منافقين را بيان مىكند .
وَ إِذا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ . . .
- يعنى وقتى كه به منافق گفته مىشود از نافرمانى خدا بترس و از انجام كار زشت و فساد و نابود كردن كشت و نسل كه خدا منع كرده دورى نما .
أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ
- . . . در معناى اين جمله دو قول است .
1 - غرور بزرگى و تعصب جاهليت او را وادار بگناه مىكند كه آن را انجام دهد همانطورى كه ميگويند « اخذته بكذا » يعنى او را بدان كار وادار كرد .
2 - گناهى كه در اثر كفر در دل داشت او را مغرور كرد كه خود را بزرگ بشمارد ( حسن ) .
فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ . . .
- براى كيفر گمراهى از كافى است كه دچار آتش گردد .
وَ لَبِئْسَ الْمِهادُ . . .
- بد قرارگاهى است براى او ، « حسن » نظير آيه ديگر كه ميفرمايد
« وَ بِئْسَ
« 1 »
الْقَرارُ »
.
علت اينكه « جهنم » را قرآن « مهاد » ميگويد اينست كه بجاى « مهاد » كه آمادگاه و قرارگاه راحت است به او « جهنم » داده مىشود مانند آيه كريم
« فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ أَلِيمٍ
« 2 »
»
( او را بعذابى دردناك بشارت ده ) كه تعبير « بشارت شده و بايد بنعمت بشارت داد ولى چون گناهكار است بجاى نعمت به عذاب بشارت داده مىشود از اين آيه استفاده مىشود كه اگر كسى را دعوت به حق كنند و او تكبر كند و از پذيرفتن
هامش
( 1 ) آيه 60 از سوره ص
( 2 ) آيه 8 از سوره جاثيه