سورهء پنجاه و هفتم : لقمان
در اين سوره آمده است :
« وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَيَتَّخِذَها هُزُواً أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ وَإِذا تُتْلى عَلَيْهِ آياتُنا وَلَّى مُسْتَكْبِراً كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها كَأَنَّ فِي أُذُنَيْهِ وَقْراً فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ أَلِيمٍ » « 1 » ؛
بعضى از مردم خريدار سخنان بيهودهاند تا به نادانى ، مردمان را از راه خدا گمراه كنند و آيات را به استهزا گيرند . عذاب خوار كنندهاى نيز نصيب آنهاست .
آنگاه كه آيات ما بر او خوانده شود با خودپسندى چنان روى برتابد كه گويى آن را نشنيده است ، يا گويى گوشهايش سنگين است . او را به عذاب دردناك بشارت ده .
در تفسير قمى در روايت ابى جارود از ابى جعفر امام باقر عليه السلام آمده است : اين شخص نَضربن حارث بن عَلقَمَة بن كَلدَة بوده و او راوى احاديث و اشعار مردم بوده است . « 2 » شايد او همان كسى است كه كُلينى در اصول كافى با سندى از امام موسى بن جعفر عليه السلام دربارهء او نقل كرده است : رسول الله صلى الله عليه و آله وارد مسجد شد و ديد كه مردم دور مردى جمع شدهاند . سؤال كرد : اين كيست ؟ گفته شد : علّامه است .
فرمود : علامهء چيست ؟ گفتند : عالمترين مردم به انساب عرب و وقايع و حوادث جاهليت و اشعار عربى است . نبى اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : اين علمى است كه اگر كسى نسبت به آن جاهل باشد ، ضررى نمىبيند و كسى كه آن را بداند ، سودى نمىبرد . سپس فرمود : علم بر سه قسم است : آيهء محكم يا فريضهء عادلانه يا سنت برپا داشته شده و غير از اينها فضيلت يا زيادتى است .
سورهء زمر
در اين سوره كه شصتمين سورهء نازل شده مىباشد ، آمده است :
« قُلْ يا عِبادِ الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا رَبَّكُمْ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا فِي هذِهِ الدُّنْيا حَسَنَةٌ وَأَرْضُ اللَّهِ
هامش
( 1 ) . لقمان ( 31 ) ، 6 - 7 .
( 2 ) . تفسير قمى ، ج 2 ، ص 161 .