سپس محمد جواد فخرالدين بهصورت مفصل به بررسى جزئيات مربوط به مسجد عمران بن شاهين يا ايوان آن مىپردازد . او بناى اين مسجد و ايوان را به روايت « الفرحة » ارتباط مىدهد . سپس آن را تأييد مىكند ؛ همچنانكه ديدار عمران با عضدالدوله را تأييد كرده است . او همچنين مىگويد : شيخ محمدرضا الشبيبى ، ارتباط داشتن اين بنا را به عفو عضدالدوله رد مىكند ؛ چراكه عضدالدوله يك بار ، نجف را در سال 371 ه . ق / 981 م ديده است و وفات عمران بن شاهين در سال 369 ه . ق / 980 م بوده است ؛ يعنى قبل از بازديد عضد الدوله . با وجود اين ، فخرالدين آنچه را « الشبيبى » مطرح مىكند ، قابل اطمينان نمىداند ؛ همانگونه كه خود او مىگويد ؛ چراكه درگيرىهاى نظامى عمران با معزالدوله و فرزندش عزالدوله بوده است ؛ نه با عضدالدوله . او برقرارى آتشبسى را كه در زمان عضدالدوله تا زمان وفات عمران ابن شاهين ادامه داشت ، محتمل مىداند .
ازاينرو مىتوان آنچه را ابنطاووس ذكر كرده است ، ممكن دانست . وى مىگويد كه صلح بين دو طرف در جريان يكى از بازديدهاى عضدالدوله از شهر نجف ، اتفاق افتاده است . او بازديد بيشتر از يكبار عضدالدوله از شهر نجف را ممكن مىداند . شيخ محمدرضا الشبيبى در كتاب « كتاب النجف » به نقل از شماره اول مجله آفاق النجفية مىنويسد :
از جمله كسانى كه در عصر آل بويه ( ديلميان ) آرامگاه امام على ( ع ) را بازسازى كرده است ، عمران ابن شاهين ، امير بطيحه ( كوفه - نجف ) است . وى ، رواق و مسجدى را در آرامگاه امام على ( ع ) ساخت كه تا به امروز به نام خودش معروف است . مسجد عمران در شمال شرقى آرامگاه امام على ( ع ) قرار گرفته است كه باشكوه و معروف است . « 1 »
متن سابق هيچ اشارهاى به مطلبى ندارد كه فخرالدين آن را به شيخ شبيبى نسبت داده است . سپس فخرالدين ، نظر مولف « نزهة الغري » را كه روايت
هامش
( 1 ) . ر . ك : كتاب النجف ، شيخ محمدرضا الشبيبي ؛ صص 289 - 297 .