به صندوق را براساس آنچه شيخ محبوبه ذكر كرده است ، مىآورد . « 1 » بنده گمان نمىكنم خانم دكتر سعاد ماهر ، به كتاب « الفرحة » نگاه كرده باشد . بلكه او به آوردن آنچه شيخ محبوبه در پاورقى كتاب ماضى النجف و حاضرها » ، آورده است ، بسنده نموده است . خانم دكتر سعاد در اينباره مىگويد :
طبيعى به نظر مىرسد ، پس از آنكه مردم از مكان قبر امام على ( ع ) آگاهى يافتند ، نشانهاى براى تشخيص مكان قبر مطهر آن حضرت ، قرار داده شده باشد . گفته مىشود نخستين نشانه روى اين مكان ، آن صندوقى بود كه داوود بن على عباسى ، در سال 133 ه . ق / 751 م ، روى آن گذاشته بود . در روايتى از عياث الدين ابنطاووس ، چنين آمده است : « هنگامى كه داوود بن على عباسى ، توجه مردم را به مكان قبر امام على ( ع ) مشاهده كرد ، خواست تا حقيقت مربوط به آن را بداند و از رازى كه در وراى آن موجود است ، پرده بردارد . . . » .
ازاينرو مشاهده مىكنيم كه خانم دكتر سعاد نيز دچار همان اشتباه شده است ؛ زيرا ايشان به روايت موجود در كتاب « الفرحة » ، مراجعه نكرده است . از ابتداى آن روايت تا پايانش ، اسم داوود بن على عباسى نيامده است . بلكه اسم داوود ، آمده است كه از سلسله عباسيان است .
در پژوهش ديگرى كه در « موسوعة النجف الاشرف ، به نام « بيان دلايل مخفى ماندن قبر امام على بن ابىطالب ( ع ) » ، منتشر شده و اسم نويسنده آن نيامده است ، سخنى درباره صندوق مذكور ، با اين عنوان آمده است : « آشكار شدن مرقد مطهر امام على ( ع ) براى بار دوم ، توسط داوود بن على عباسى ، متوفاى سال 133 ه . ق / 751 م » .
در مقاله مذكور ، آنچه جاى تعجب دارد اين است كه نويسنده ، بعد از آنكه از ظلم عباسيان به علويان و اصرار شيعيان علوى براى زيارت امامشان ، مطالبى
هامش
( 1 ) . ر . ك : مشهد الامام علي ، سعاد ماهر محمد ، ج 2 ، صص 371 و 372 .