دكتر حسن الحكيم نيز در كتاب « المفصل فى تاريخ النجف الاشرف » ، چنين اشتباهى را كرده است ؛ بهگونهاى كه به آنچه شيخ محبوبه به آن پرداخته ، تكيه نموده است و تنها در حاشيه به كتاب « الفرحة » ، اشاره كرده است . او مىگويد :
اگر اين روايت را صحيح قلمداد كنيم ، جنبه تاريخى آشكار شدن قبر مطهر امام على ( ع ) را در دوران خليفه اول عباسى ، ابوالعباس سفاح ، آشكار مىكند . آنچه صحت اين روايت را تقويت مىكند ، وجود روابط خوب بين عباسيان و علويان در طول اين برهه از تاريخ مىباشد ؛ زيرا عباسيان در مرحله گذر سياسى بودند و نياز شديدى به علوىها ، براى تقويت حكومت نوپاى خود داشتند . اين ارتباط خوب ، به امام صادق ( ع ) اجازه داد تا به قبر مبارك امام على ( ع ) رفتوآمد داشته باشد . در دوران ابوالعباس السفاح و ابوجعفر المنصور همراه صفوان جمّال و ديگر ياران خاص آن حضرت ( ع ) . « 1 »
همچنين اين موضوع نزد « شيخ على الشرقى » در كتاب « الاحلام » ، وارونه جلوه مىكند . « 2 » وى به شكل بسيار عجيبى فريب مىخورد و اين روايت در هم مىآميزد و زمان آن ، از زمان ابوالعباس سفاح ، به زمان ابوجعفر المنصور تغيير مىيابد . شيخ على در اينباره مىگويد :
و گفته مىشود نخستين بار آشكار شدن قبر اميرمؤمنان ( ع ) ، در زمان منصور عباسى بوده است ؛ روزى كه منصور در هاشميه بود و داوود بن على بن عبدالله بن عباس مىآيد و روى قبر مطهر امام على ( ع ) ، يك صندوق چوبى مىگذارد . « 3 »
واضح است كه وفات داوود بن على در سال 133 هجرى ، يعنى پنج سال قبل از منتقل شدن منصور به الهاشميه ، اتفاق افتاده است و معلوم نيست شيخ على ، از كجا اين روايت عجيب را آورده است كه ذكر آن ، فقط منحصر به
هامش
( 1 ) . ر . ك : المفصل في تاريخ النجف ، ج 2 ، صص 30 - 34 .
( 2 ) . الاحكام ، شيخ علي الشرقي ، ص 150 .
( 3 ) . ر . ك : همان .