پس از طرح اين سخن از سوى آنان خشم آن فرمانده فرو نشست و آن آتش نيز [ با گذشت زمان ] خاموش شد .
هنگامى كه اين گروه به مدينه و نزد رسول خدا ( ص ) بازگشتند آن حضرت دربارهء اين ماجرا فرمود : « اگر آنان وارد آن آتش شده بودند هرگز از آن بيرون نمىآمدند . در نافرمانى خداوند از هيچ كس اطاعت نبايد كرد و تنها در كار خير اطاعت هست » .
در اين روايت ملاحظه مىكنيم كه رئيس اين گروه تحت تأثير خشم خود خدا و رسول را نافرمانى كرد و دستورى صادر نمود و نيز ديديم كه - بنا بر فرمودهء رسول خدا ( ص ) - اين گروه از چنين دستورى اطاعت مىكردند در معصيت و نافرمانى خداوند از غير خدا فرمان برده بودند . همچنين در اين روايت به اين اصل كلّى بر مىخوريم كه اطاعت و فرمانبرى تنها در امور معقول و كارهاى شايسته ممكن و رواست نه در آنچه عقلا و شرعا منكر و ناخوشايند است .
بنابراين بايد آن كسانى كه به نام اطاعت و فرمانبرى دست به انجام زشتترين كارها و دست به قتل و آزار ديگران مىزنند و بدين وسيله راه نابودى فرد و جامعه را هموار مىكنند از اين ماجرا درس عبرت بياموزند .
سريّهء على بن ابى طالب ( ع ) براى نابود كردن بت خاندان طىّ
681 - در ماه ربيع الثانى سال نهم هجرت رسول خدا ( ص ) على ( ع ) را در رأس يكصد و پنجاه نفر از انصار و در حالى كه يكصد شتر و پنجاه اسب در اختيار داشتند و اين گروه رايتى سياه و پرچمى سفيد داشت براى درهم شكستن فلس كه بت قبيلهء طىّ بود فرستاد .
على ( ع ) با سپاه خود كه از انصار تركيب يافته بود بر محلّهء طىّ يورش برد و بت را نابود كرد . درگيرى ميان او و اين طايفه در صبحگاهان و به هنگام طلوع فجر رخ داد و در جريان آن مردان اين گروه از مقابله با سپاه مسلمانان كه علىّ بن -