شرح مثنوى — صفحة 140

ن 539 3 - ك 188 4 آب از جوشش : يعنى اگر سبب بخواهى آب چنان كه ماده هوا مىشود چون آب جوشان ديگ كه بخار مىشود و بخارها هوا مىشود و به تدريج از غليان تمام مىشود و هوا از شدت سردى آب مىشود مثل هوايى كه محيط به طاسى باشد كه مكبوب بر يخ باشد پس بر پشت آن طاس قطرات آب قرار مىگيرد و هر قدر از پشت طاس تنحيه مىكنى باز قطرات ديگر قرار مىگيرد پس معلوم است كه هوا از شدت سردى طاس منقلب به آب مىشود و اما سبب برودت هوا در اين معجزهء محمديه ( ص ) تصور آن جناب چه تصورات منشا امور طبيعيه مىشوند در ابدان از گرمى و سردى و سرخى و زردى و حركات و سكنات پس از تصور امر ناملايمى در حين غضب بدن گرم مىشود و از تصوّر امر مخوفى بدن سرد و رو زرد مىشود پس تصور قوى و علم فعلى نبى ( ص ) كه وجودش مشية الله و قدرة الله است « وَما رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلكِنَّ الله رَمى » 8 : 17 ( 1 ) عدل گواهست البته منشأ انقلاب هوا به آب يا اجتماع اجزاء بخار كه در هوا مغمور است بشود بلكه چنان كه بىاسباب تكوين نوع آب از عدم ذاتى و دهرى كردند انشاء آب از عدم بقدرة الله كنند .