( ( 2658 ) ) دادشان چندان ضياع و باغ و راغ * از چپ و از راست از بهر فراغ
ن 514 4 - ك 179 16
ضياع : به ضاد معجمه ، و ياء مثنّاة تحت ، جمع ضيعة ، به معنى ملك و زمين زراعت ، و به معنى كسب و تجارت كس . و اوّل ، اينجا مراد است .
( ( 2660 ) ) آن نثار ميوه را ره مىگرفت * از پُرىّ ميوه رهرو در شكفت
ن 514 6 - ك 179 17
شكفت : به كسر كاف عربى و فارسى ، تعجب . و به فتح عربى ، به معنى غار و ناهموار . يعنى راهروان در تنگنا بودند .
( ( 2670 ) ) كه هله نعمت فزون شد شكر كو * مركب شكر ار بخسبد حرّكوا
ن 514 17 - ك 179 25
حرّكوا : امر از تحريك .
بر كوبيد هين : يعنى دستافشان و پاك وبان شويد .
( ( 2678 ) ) نعمت از وى جملگى علَّت شود * طعمه در بيمار كى قوّت شود
ن 515 3 - ك 179 31
طعمه در بيمار : بقراط گويد كه : اَلْبَدَنُ الْغَيْرُ النَّقِىُّ كُلَّما غَذَوْتَه زِدْتَه شَرًّا وَوَبالًا .
( ( 2682 ) ) هر كه او بيگانه باشد با تو هم * پيش تو بس او مه است و محترم
ن 515 7 - ك 179 33
بس او مه است : بسى بزرگست .
( ( 2689 ) ) آشنايى عقل با عقل از صفا * چون شود هر دم فزون باشد و لا
ن 515 14 - ك 179 36
ولا : دوستى .
( ( 2697 ) ) چيز ديگر تازه و نو گفته گير * باز فردا ز ان شوى سير و نفير
ن 515 22 - ك 179 40
نفير : نفرت و كراهت دارنده .
( ( 2698 ) ) دفع علَّت كن چو علَّت خو شود * هر حديثى كهنه پيشت نو شود
ن 516 1 - ك 179 41