دو كافر برابر خواهد شد . بنا بر اين بالاترين نسبت قدرت در جايى است كه ايمانى خالص و قوى در كار باشد و نسبت دوّم هنگامى كه بيمار دلانى در صفوف مؤمنان جاى گرفته باشند . بدين ترتيب روشن مىشود كه هر يك از اين دو نسبت در جايى حاكم است و هيچ كدام ناسخ ديگرى نيست و در نتيجه ناسخ و منسوخى در كار نمىباشد و اين سخن صحّت ندارد كه آيهء دؤم ناسخ آيهء اوّل است .
رويارويى دو سپاه در روز جدايى حق از باطل
383 - رسول خدا ( ص ) روانهء بدر شد تا به كاروان دست يابد ، امّا بدان دست نيافت و به جاى كاروان با گروه مهاجمان مواجه شد و گريزى از جنگ نبود ، زيرا قريش با همه تكبّر و خود خواهى خويش به ميدان آمده بود .
رسول خدا با رويارو شدن با دشمن به شناسايى آنان پرداخت و از طريق تعداد شترانى كه هر روز براى تغذيهء سپاه كشته مىشد شمار سپاهيان آنان را بين نهصد تا هزار نفر تخمين زد . هنگامى كه آن حضرت از شمار آنان پرسيد و گفتند « آنان افراد فراوان و بيرون از شمارهاند » ديگر بار پرسيد كه در هر روز چند شتر مىكشند . آنان پاسخ دادند « روزى نه تا و روزى ديگر ده تا » . در اين هنگام آن حضرت فرمود : « آنان ميان نهصد تا هزار نفرند » و در واقع نيز آنها نهصد و پنجاه تن بودند .
همچنين رسول اكرم ( ص ) از اشراف و سرانى كه با آنان به نبرد آمده بودند ، پرسيد در پاسخ آن حضرت ، از عتبة بن ربيعه ، برادرش شيبه و ديگر اشراف نام بردند . پيامبر نيز براى تشويق و ترغيب هر چه بيشتر سپاهيانى كه با او همراه بودند فرمود : « اينك اين قريش است كه پارههاى جگر خويش را به ميدان آورده است » .
با ورود به منطقه بدر مؤمنان در « عدوة الدّنيا » و مشركان در « عدوة القصوى » كه تپّهء بلند شنى و دور از دشت بدر بود اردو زدند ، آن گونه كه قرآن كريم مىفرمايد : « [ ايمان مىآورند به ] آنچه ما در روز جدايى حق از باطل و روزى كه آن