شمايم و شما از منيد با هركس وارد جنگ شويد جنگ مىكنم و با هر كه از در صلح درآييد صلح » .
پس از آن كه اين بيعت منعقد شد پيامبر ( ص ) دوازده پيشوا براى آنان برگزيد و سپس خطاب به آنان فرمود : « شما در ميان قوم خود عهدهدار آنان و امورشان هستيد ، آنسان كه حواريين براى عيسى بن مريم كفيل او و عهدهدار مردم بودند .
من نيز كفيل و عهدهدار قوم خود هستم » .
بدينسان بيعت صورت پذيرفت و مقدّمهاى براى هجرت گرديد ، چه اين كه اساس اقدام رسول خدا ( ص ) به هجرت همان حمايتى بود كه آن حضرت در مدينه از آن برخوردار مىشد .
علاقه و شور و شوق انصار به اين بيعت بسيار بالا بود تا آنجا كه حتى برخى مىخواستند مفاد پيمان را [ از همان لحظه ] اجرا كنند و عليه قريش درون خانهء آنها وارد جنگ شوند ، آنسان كه همين عباس بن فضله كه اندكى پيش از او سخن گفتيم اظهار داشت : « اى رسول خدا ( ص ) ، سوگند به آن كه تو را به حق برانگيخته است ، اگر خواسته باشى با شمشيرهاى خود عذابى سخت بر همهء آنانى كه در منى گرد آمدهاند وارد مىآوريم » . اما رسول اكرم ( ص ) در پاسخ او فرمود :
« ما به چنين چيزى امر نشدهايم ، به ميان كاروان و منزلگاه خود برگرديد » .
اطّلاع قريش از بيعت
316 - پيامبر ( ص ) بشدت مراقب آن بود كه مبادا مشركان قبل از صورت پذيرفتن بيعت در مكان مقرّر از اين موضوع اطّلاع يابند ، چه اين كه آنان از آن جهت كه از حركات اوس و خزرج بيمناك و نگران بودند جاسوسانى را در هرجا براى اطلاع از تحرك آنان گماشته بودند .
در چنين اوضاع و شرايطى بيعتكنندگان با رسول خدا ( ص ) به منزلگاه خود بازگشتند و فرداى آن روز گروهى از سران و بزرگان قريش به سوى منزلگاه آنان