روايت آنان گوياى اين است كه اين امامت در مسير معراج آسمانى [ جسمى ] پيامبر ( ص ) صورت گرفته است .
در اين ميان نظرّيهء مورد قبول ابن كثير در تاريخ خود آن است كه اين امامت پس از نزول آن حضرت از سير آسمانى معراج صورت پذيرفته است . او در اين باره مىگويد :
« سپس رسول خدا ( ص ) در بيت المقدس فرود آمد و ظاهرا همه پيامبران به پاس عظمت و گراميداشت او در هنگام بازگشت وى از محضر والاى الهى با او فرود آمدند ، آنچنان كه عادت و رسم بدرقهء هر ميهمانى چنين است و قبل از ديدار با آن كه به ملاقات او خواند شدهاند با كسى ملاقات نمىكنند . به همين سبب نيز هرگاه رسول خدا ( ص ) از كنار يكى از آنان مىگذشت چون آن پيامبر براى سلام گفتن بر او پيش مىآمد ، جبرئيل به رسول خدا ( ص ) مىگفت : « اين فلانى است بر او سلام كن » . بنابراين ، اگر رسول خدا ( ص ) قبل از صعود خود به آسمان با اين پيامبران برخورد كرده بود ، ديگر نيازى به آشنا شدن دوباره با آنان نداشت . يكى از نكاتى كه مؤيّد اين مطلب مىباشد آن است كه رسول خدا ( ص ) فرمود : « چون وقت نماز فرا رسيد ، آنان را امامت كردم » و اين در حالى است كه در آن هنگام وقت هيچ نمازى جز نماز صبح فرا نرسيد و در اين هنگام بود كه پيامبر ( ص ) به امر جبرئيل كه فرمان پروردگار را اعلام مىكرد نماز آنان را امامت كرد » « 27 » .
اين سخن حاكى از آن است كه امامت نماز پيامبران از سوى رسول خدا ( ص ) پس از نزول آن حضرت از افق اعلى بوده و معراج نيز ، همان گونه كه ما به اين نتيجه رسيدهايم ، روحانى بوده است .
اين تفصيل ماجراى اسراء و معراج بود ، آنگونه كه در قرآن بدان تصريح شده و آن گونه كه روايات صحيح گوياى آن است . البته ما در اين باره قدرى به اطناب بحث كرديم و اين بدان جهت بود كه در اين باره فراوان اظهار نظر شده و روايات مختلفى رسيده است و لازم بود در اين موضوع ، قدرى بحث را روشن و
هامش
( 27 ) - همان ص 113 .