ابن ظفر در ادامه مىگويد :
« اين گفتهء خداوند كه « كلام خويش را در دهن او مىگذارم » بوضوح نشان مىدهد كه مقصود از اين عبارت حضرت محمّد ( ص ) است ؛ چرا كه ، معناى عبارت مزبور آن است كه خداوند به كلام خود بر او وحى مىفرستد و او بدان سخن مىگويد ، يعنى خداوند قرآن را بر او نازل مىسازد و او بدان سخن مىگويد » « 7 » .
171 - اگر اشارات روشنى - آنگونه كه گذشت - در تورات وجود دارد در انجيل نيز همانند آن و بلكه روشنتر از آن را خواهيم يافت ؛ چه اينكه ، بشارت به كسى به نام پارقليط يا فارقليط در انجيل آمده و ترجمهء اين كلمهء عربى به زبان عربى دقيقا مرادف احمد است و بنابراين ، چنين بشارتى كه در انجيل آمده منطبق بر مژدهء آمدن احمد است ، همانگونه كه قرآن كريم در اين باره مىفرمايد : « من . . .
بشارت دهنده به پيامبرى هستم كه پس از من مىآيد و نامش احمد است » « 8 » . در انجيلهاى مختلف از زبان عيسى چنين آمده است كه :
« اگر مرا دوست مىداريد توصيهء مرا نگه بداريد و من به سوى پدرم فرا خوانده مىشوم و او براى شما فارقليط ديگرى مىفرستد كه هميشهء دهر با شما خواهد بود . »
اين تصريح بيانگر آن است كه خداوند پس از عيسى رسولى را كه همان احمد است بر مىانگيزد و او - آنگونه كه عيسى به تبليغ امر پروردگار قيام كرده بود - به تبليغ امر الهى برمىخيزد ، آيين او تا هميشهء روزگار باقى و پابرجاست ، پس از آن شريعتى ديگر وجود ندارد و صاحب اين دين خاتم الانبياست .
البتّه تعبير از خداوند با كلمه « پدر » ناشى از تحريفاتى است كه مسيحيان پس از انحراف و تغيير در عقايد خود در معنى خداوند به وجود آوردند . بنابراين عبارت
هامش
( 7 ) - ر . ك . همان ، ص 11 و خير الدين ، عبد العزيز ، السيرة العطرة .
( 8 ) - صف / 6 .