طغيان ورزند گرفتار عذاب و حرمان و گرفتارى مىسازد و اين ، بر اساس نظامى استوار است كه خداوند آن را مقرّر فرموده ، هر چند با آن رابطهاى كه ما ميان اسباب و مسبّبات مىشناسيم ، سازگار نباشد .
البتّه ما عقايد چينيان باستان را تكرار نمىكنيم كه بگوييم : اگر زمينيان روى در صلاح نياورند و بلكه فساد و عصيان پيشه كنند ، هستى و آنچه در آسمانهاست آشفته و نابسامان مىشود ؛ چه ، اين عقيدهء مردمى بتپرست است كه تنها به محسوسات ايمان دارند . امّا ما عقيدهء مؤمنان را در دل و آن را بر زبان داريم كه مدبّر هستى همهء امور را بر اندازهاى كه خود تقدير كرده و خواسته است و بر نظام و ترتيبى كه خود پسنديده جارى مىسازد كه او « از آنچه مىكند پرسش نمىشود بلكه مردمان مورد پرسش او قرار مىگيرند » « 3 » .
66 - اين سخن را بدان جهت پيش آورديم كه توضيح دهيم از آن زمان كه نطفهء محمد بن عبد الله ( ص ) انعقاد يافت تا آن زمان كه روح او به سوى پروردگار پر كشيد ، وجود اين شخصيّت مايهء بركت براى قوم خود بود . بركتى كه خداوند در همان دوران قبل از ولادت آن حضرت به خاندان پيامبر ( ص ) ارزانى داشت ، براى همهء انسانيّت مايهء خير و سعادت بود . يكى از مظاهر اين بركت حفاظت از كعبه بود ، خانهاى كه كعبهء مسلمانان و نخستين خانهاى است كه براى مردم بر پا شده و مكان مقدّسى كه همهء اديان آن را مقدّس مىشمردند .
نجات كعبه از هجوم مهاجمان در زمانى صورت پذيرفت كه هنوز چند ماهى به ولادت رسول خدا ( ص ) مانده بود . در آن زمان ابرهه پادشاه يمن و حبشه ارادهء آن داشت تا كعبه را ويران سازد و به جاى آن خانهاى در يمن بنا كند تا اين خانهء جديد پرستشگاه و مزار اعراب و جايگاه تجمّع و پناهگاه آنان باشد ، آنسان كه كعبه چنين وضعى داشت . روشن است كه اين اقدام ، نوعى رويارويى با دعوت ابراهيم بود
هامش
( 3 ) - انبياء / 23 .