فصل چهارم ولادت و خردسالى
جنين مبارك
66 - رخدادهاى اين هستى بر محور مقتضيات قانونى ثابت و استوار در نزد پروردگار عالميان جارى است كه خداوند آن را به حكمت خويش خواسته و به ارادهء خويش برگزيده و به قدرت خود آن را بر پا داشته است . نزد خداوند تصادف هيچ جايى ندارد و اعتبار شانس و تصادف تنها در ميان مردم است ؛ چرا كه آنان اسباب را با مسبّباتى كه بطور عادى با يكديگر در رابطهاند پيوند مىدهند و قوانين محسوس و شناخته شده خود را بر روابط آنها حاكم و تطبيق مىكنند و اگر رخدادى از اين قوانين محسوس تخطّى كند ، مىگويند اين يك تصادف است ، حال آنكه اين يك تصادف [ و امرى خارج از ناموس هستى نيست ] و تنها ديدگاه كسانى است كه مادّيّات را درك مىكنند و به ماوراى آن فرا نمىرسند ، بر اساس محسوسات خود حكم مىكنند و اين را نمىپذيرند كه سلطنتى نامحدود براى پديد آورندهء همه اسباب و مسبّبات وجود دارد و اين اسباب و مسبّبات كه ما به مقتضاى مدركات حسّى خود بدان رسيدهايم ارادهء او را محدود و مقيّد نمىسازد ، بلكه اوست كه روابط اين اسباب و مسبّبات را به تدبير خود تقدير مىكند .
به هر حال ، رابطهاى علّى و معلولى ميان رخدادهاى عالم هستى حاكم است ، هر چند ما بسيارى از آنها را نيابيم . به عنوان نمونه ، خداوند خود تصريح