باب دوم يادى از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و برخى از شايستگىها و ويژگىهايش
فصل [ 1 ] : گرامى بودن پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نزد خداوند
از ابن عباس رسيده كه گفته است : به خداوند سوگند ، و باز هم سوگند كه او هيچكس را عزيزتر از محمّد صلّى اللّه عليه و آله نيافريده ، پديد نياورده و هستى نبخشيده است و هيچ نشنيدهايم كه خدا به جان كسى جز او سوگند ياد كند ، آنجا كه فرمود :
لَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِي سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُونَ
« 1 » ؛ يعنى اى محمّد ، به جانت سوگند . « 2 »
يكى از پيشينيان گفته است : خداوند از آن روى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را « به مؤمنان از خودشان سزاوارتر » « 3 » قرار داد كه نفس هر انسانى او را به بدىها فرمان مىدهد ، در حالىكه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله تنها به آنچه صلاح دو سراى است فرمان مىدهد .
عمر بن عبد العزيز گفته است : يكى از نشانههاى گرامى بودن پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نزد خداوند اين است كه خدا پيش از آنكه به گناه وى اشاره كند از بخشودن گناهش سخن به ميان آورد و فرمود :
عَفَا اللَّهُ عَنْكَ لِمَ أَذِنْتَ لَهُمْ
. « 4 »
هامش
( 1 ) . حجر / 72 : به جان تو سوگند كه آنان در مستى خود سرگردان بودند .
( 2 ) . طبرى اين تفسير را با اندك تفاوتى از ابن عباس نقل كرده است . بنگريد به : جامع البيان ، ج 14 ، ص 44 - ت .
( 3 ) . اقتباس از آيهء 6 سورهء احزاب :النَّبِيُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ- م .
( 4 ) . توبه / 43 : خدايت ببخشايد چرا به آنان اجازه دادى ؟