مفسران در تفسير آيهء وَ رَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ « 1 » گفتهاند : يعنى هرگاه از من ياد شود از تو نيز ياد خواهد شد - و اين در شرف و فخر بسنده كند . محمّد بن على بن حسين عليه السّلام گفته است : خداوند پيامبر خويش را نكوترين ادب داد و فرمود : خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِينَ . « 2 » سپس چون دانست كه او اين ادب را گرفته است فرمود : إِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ « 3 » . هم آنگاه كه اطمينان يافت آنچه را دوست دارد در پيامبر صلّى اللّه عليه و آله هست به امت وى فرمود : وَ ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا . « 4 » همو روزى به همنشينان خويش گفت : شما مىگوييد اميدوار كنندهترين آيهء قرآن اين است كه فرمود : قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً « 5 » . امّا ما خاندان مىگوييم : اميدوار كنندهترين آيهء قرآن اين است كه فرمود : وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى « 6 » ؛ زيرا چون اين آيه نازل شد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله از جبرئيل پرسيد : آيا مرا آن اندازه مىدهد كه خشنودم سازد ؟ گفت : آرى . فرمود : پس ، از او خواهم خواست مرا آن اندازه دهد كه خشنودم سازد و آن اينكه امت مرا به آتش كيفر ندهد .
فصل [ 2 ] : درود فرستادن بر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله
هادى بن مهدى بن منصور « 7 » نخستين كسى بود كه گفت : خداوند شما را به چيزى فرمان داده كه خود آغازگرش بوده و سپس فرشتگان را نيز در رديف پسين آورده و گفته است : إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِيماً « 8 » . پس از او ديگر