فصل [ 37 ] : تسليتگويى
خداوند فرموده است : كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ « 1 » ؛ كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ * وَ يَبْقى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ « 2 » ؛ فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لا يَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا يَسْتَقْدِمُونَ « 3 » ؛ إِنَّكَ مَيِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَيِّتُونَ « 4 » و وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ * الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ * أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ . « 5 » عبد اللّه بن مسعود گفته است : هيچكس بر روى زمين نيست مگر اينكه برايش مرگ از زندگى بهتر است ؛ اگر نيكوكار باشد خداوند مىفرمايد : وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرارِ « 6 » و اگر بدكار باشد خداوند مىفرمايد : إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً . « 7 » پيشينيان به گاه تسليتگويى به همديگر مىگفتند : خداوند شما را بىبهره ندارد ؛ خداوند شما را پاداش پرهيزگاران دهد و درود و رحمت را بر شما لازم سازد . عربى باديهنشين معاويه را تسليت گفت . معاويه پنداشت خطا مىگويد . ديگربار از او پرسيد . وى گفت : ما عِنْدَكُمْ يَنْفَدُ وَ ما عِنْدَ اللَّهِ باقٍ . « 8 » مردى به هادى « 9 » در درگذشت يكى از فرزندانش تسليت مىگفت و چنين بر زبان آورد : اى امير مؤمنان ، پسرت جلوهء زندگى دنيا بود و اينك از باقيات صالحات است . « 10 »