فصل [ 20 ] : برپا داشتن حدود
عبد العزيز بن يوسف « 1 » گفته است : چون حدى از حدود الهى از قبيل قطع دست ، تازيانه زدن ، سنگسار كردن يا ستاندن ديه يا استيفاى قصاص و انتقام به محضر او آورند در اينباره تأمل و درنگ ورزد ، همهء تلاش خود را در آگاهى درست از آن به كار گيرد و از پس اين آگاهى نظر امير مؤمنان را بجويد و خيرخواهانه ابعاد آن جرم كه رخ نموده و نيز لزوم داورى در اينباره را براى او روشن سازد ، تا بىآنكه در اجراى احكام خدا بهانهاى جويد يا انديشهء گناهآلودى در سر داشته باشد ، اين احكام به اجرا درآيد . وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ . « 2 »
فصل [ 21 ] : مراقبت از اموال يتيمان
ابن عباد « 3 » گويد : او را بدان فرمان داد كه بر اموال آن دسته از يتيمانى كه نه راهنمايى دارند ، نه سرپرستى ، نه كسى كه برايشان روزى آورد و نه كسى كه برايشان كار كند به حجر حكم كند و سپس از همين اموال براى خود يتيم هزينه كند ، بىآنكه اسرافى تباهكننده انجام دهد يا ناخن خشكىاى هلاككننده در پيش گيرد ، تا آن زمانى كه دانايى يتيم را احراز كند و رشد او را به چشم بيند . پس در اين زمان دارايى او را به وى باز پس دهد و بر اقباض مال به وى گواه گيرد ، چونان كه خداوند فرموده است : فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ وَ لا تَأْكُلُوها إِسْرافاً وَ بِداراً أَنْ يَكْبَرُوا « 4 » و نيز فرموده است : الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوالَ الْيَتامى ظُلْماً