هيثم بن ميمون دربارهء برخى از صحابهء پيامبر صلّى اللّه عليه و آله از جمله ، بلال « 1 » ، سلمان « 2 » ، صهيب « 3 » و معاذ « 4 » نقل كرده كه در مسجد نشسته بودند . در همين زمان عيينة بن حصن « 5 » در حالىكه رداى خويش بر زمين مىكشيد به مسجد آمد . پرسيد : اين فرومايگان كىاند ؟ معاذ برخاست و پاسخ داد . پس او را به حضور پيامبر صلّى اللّه عليه و آله برد و ماجرا را با آن حضرت در ميان نهاد . پيامبر صلّى اللّه عليه و آله چهره ديگرگون ساخت و فرمود مردم را در مسجد گرد آورند . آنگاه به ايراد خطبه پرداخت و در سخنان خود خداى را سپاس و ستايش كرد و فرمود : بارى ، مباد كسى را بينم اين سخنانى را كه اين مرد غطفانى بر زبان رانده است بر زبان براند . زنهار كه خداوند پروردگار همگان است ، دين اسلام است ، قرآن پيشواست و آدم سبب خلقت كه خدا او را از گل آفريد . من نيز فرستادهء خداوند به سوى همگانم و « ارجمندترين شما نزد خداوند پرهيزگارترين شماست » . « 6 »
فضيل بن عياض « 7 » گفته است : خداوند روزى پرهيزگاران را از جايى كه خود حساب نمىكنند قرار داده است « 8 » .
عبد الرحمن بن ابى عماد حبشى از عابدان مكه بود كه او را به واسطه عبادت بسيارش
هامش
( 1 ) . نام كامل او بلال بن رياح حبشى و كنيه وى نيز ابو عبد اللّه است . وى مؤذن پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و عهدهدار بيت المال بود .
به سال 20 ق . در دمشق درگذشت . بنگريد به : التهذيب ، ج 1 ، ص 502 - ت .
( 2 ) . سلمان فارسى صحابىاى اصفهانىتبار است كه در بسيارى از جنگها حضور داشت و در روزگار خلافت عثمان و به روايتى ديگر در سال 36 يا 37 ق . در مدائن درگذشت . بنگريد به : التهذيب ، ج 4 ، ص 138 - ت .
( 3 ) . صهيب بن سنان رومى از اصحاب رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله است كه در همان آغاز اسلام آورد و شكنجه بسيار ديد و با پيامبر صلّى اللّه عليه و آله هجرت كرد . او در برخى از جنگها نيز حضور داشت . بنگريد به : الاستيعاب ، ج 2 ، ص 722 - ت .
( 4 ) . نام كامل او معاذ بن جبل بن عمر بن اوس است . همراه با پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در جنگهاى بسيارى حضور يافت و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله او را به فرمانروايى يمن گماشت . از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله حديث نقل كرده و به سال 18 ق . در طاعون عمواس مرده است . بنگريد به : الطبقات ، ص 304 - ت .
( 5 ) . نام كامل او عيينة بن حصن بن حذيفة بن بدر است . او از زمرهء مؤلفه يا كسانى است كه با زكات دلهايشان به اسلام متمايل شده بود . پيش از فتح ، اسلام آورد و روايت صحيحى از او نرسيده است . او در نبردهاى حنين و طائف حضور داشت ، در روزگار ابو بكر مرتد شد و ديگربار در روزگار عثمان به اسلام گرويد . بنابر روايتى ديگر ، عمر او را به جرم ارتداد كشت . بنگريد به : الاصابه ، ج 3 ، ص 55 - ت .
( 6 ) . اقتباس از آيهء 13 سورهء حجرات :إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ- م .
( 7 ) . نام كامل او فضيل بن عياض بن مسعود بن بشر تميمى است ، پارسايى عابد كه در خراسان زاده شد ، سپس به كوفه آمد و آنگاه از آنجا به مكه رفت و به سال 187 ق . در همان شهر درگذشت . بنگريد به : صفة الصفوة ، ج 8 ، ص 84 و پس از آن - ت .
( 8 ) . اشاره به آيههاى 2 و 3 سورهء طلاق :وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً * وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ- ت .