سورههاى 53 ؛ 54 و 57 هستند و با حروف « الر ، الر ، و الم » آغاز شدهاند و در هر كدام نيز در پى اين حروف مقطّعه آيات كتاب و قرآن روشنگر و آن كه مايهء هدايت و رحمت است ذكر شده است . در همهء اين سورهها آياتى وجود دارد كه آيت بودن اين كتاب عربى مبين را كه به زبان آنان نازل شده بود مورد تأكيد قرار مىدهد و از سبكسرى اعراب در اين اقدام پرده بر مىدارد كه پس از ناتوان ماندن در آوردن همانندى براى قرآن به جدل در اين معجزه دامن زدند ؛ در حالى كه اگر آنان مىتوانستند همانندى بياورند اين كار آنان را از چنين سرسختيى در خصومت با قرآن و پيامبر بىنياز مىساخت .
53 - يوسف :
« الر اينها آيات كتاب روشنگر است ما اين را به صورت قرآنى عربى نازل كردهايم ، باشد كه دريابيد ما با اين قرآن كه به تو وحى كردهايم بهترين داستانها را برايت حكايت مىكنيم ، هر چند پيش از اين از بىخبران بودهاى » ( 1 - 3 ) ؛ « ما پيش از تو جز مردانى از آباديها كه به آنان وحى مىكرديم نفرستاديم پس آيا آنان در زمين سير نكردهاند تا ببينند فرجام كسانى كه قبل از ايشان بودهاند چه شده است ؟ و سراى آخرت براى كسانى كه پروا پيشه كردهاند بهتر است . پس آيا نمىانديشيد ؟ چون پيامبران نوميد شدند و بدين گمان رسيدند كه از سوى مردم تكذيب شدهاند ، نصرت ما بر آنان رسيد و هر كه را خواستيم نجات داديم ، و عذاب ما از مردم گناهكار دفع نشود در داستانهايشان خردمندان را عبرتى است . اين داستانى بر ساخته نيست ، بلكه تصديق سخنان پيشينيان و تفصيل هر چيزى است و براى آنها كه ايمان آوردهاند هدايت است و رحمت . » ( 109 - 111 ) .
54 - حجر :
« الر اين آيات كتاب و قرآن روشنگر است چه بسا كافران آرزو كنند كاش مسلمان بودند واگذارشان تا بخورند و بهرهور شوند و آرزو آنان را به خود مشغول دارد ، و به زودى خواهند دانست هيچ آباديى را هلاك نكرديم مگر اين كه زمانى معلوم داشت هيچ امّتى نه از اجل خود پيش مىافتد و نه پس مىماند و گفتند : اى آن كه ذكر بر او نازل شده است ، تو براستى ديوانهاى ! اگر راست مىگويى پس چرا فرشتگان را براى ما نمىآورى ؟
ما فرشتگان را جز به حق نازل نمىكنيم و در آن هنگام ، ديگر مهلتى نخواهند داشت ما ذكر را نازل مىكنيم و ما خود آن را نگاهبانيم و ما رسولان خود را پيش از تو به ميان طوايف
الإعجاز البياني للقرآن ( اعجاز بيانى قرآن ) ( فارسى ) — صفحة 179
مساهمون: عائشة عبد الرحمن ( بنت الشاطئ )
ص١٧٩