حصن دين دايم مزين باد از ارباب علم * زانكه نبود جز بديشان حل و عقد مشكلات « 12 »
و ذات جان پرور دين را از ملك و جهاندارى اساسى « 1 » متين و تقويتى مبين ارزانى داشت و هر دو را با يكديگر به منزلت « 2 » روح و بدن گردانيد و حيات ملك و زينت « 3 » او را بدين بىرتبت « 4 » و تقويت آن متصل كرد كه مقصود معبود از آفريدن مكونات معرفت ذات او بود كما قال النبى - عليه السلام رواية عن ربه : ( كنت كنزا مخفيا فادرت ان اعرف ، فخلقت الخلق لكى اعرف ) « 5 » . و حكم حكيم « 6 » و اقتضاى قضاى او ملك با رفعت را به صيانت دين از موت « 7 » جهل و مرض سستى به يقين خلاص داد و علت كفران به صحت ايمان مبدل كرد تا بندگانى كه به زيور ملك محلى « 8 » باشند و ايشان را در ميان خلايق محلى رفيع باشد نور لايح دين را به تقويت يقين در آفاق عالم شايع و مستفيض گردانند « 9 » و نهال و شجرهء علم را تربيت « 10 » دهند و به هر وقت از روزگار توفيق اين كرامت به بندهاى ديگر از بندگان خود ارزانى داشت « 11 » تا در اين عصر ابناء اين عهد و حاضران اين زمانه را به سايهء دولت و پيرايهء تربيت خداوند دستور اعظم صاحب السيف و القلم ،
هامش
( 1 ) - مج و مجا : آسايشى
( 2 ) - مج : منزل
( 3 ) - مج : دين
( 4 ) - چا و چب : بدين تربيت
( 5 ) - متن مطابق نسخ م و مش است ( مج و مجا : ليعرف . ت :
لا عرف . چا و چب : لان اعرف )
( 6 ) - جز مج ساير نسخ : حكم .
( 7 ) - ت ، چا : معرت . م ، مش ، چب : معرفت .
( 8 ) - مش : متحلى . م : متجلى .
( 9 ) - مجا : گردانيد .
( 10 ) - مج ، مجا : ترتيب . م ، مش : زينت .
( 11 ) - مج و مجا : بعد از داشت به خط درشت كلمهء ( تخلص ) افزوده است .
( 12 ) - نسخهء مش ابيات فارسى را ندارد . عبارات بعدى نيز در نسخ مل ور نيست .