اميران مدينه در روزگار عباسيان
ابو العباس سفاح در سال 132 ه . به خلافت رسيد و آخرين امير اموى را از مدينه عزل كرد و عمويش داود بن على بن عبد الله بن عباس را به امارت آن شهر گماشت ، و مكه و يمامه و يمن را نيز بر مدينه افزود .
وى پس از آنكه وارد شهر مدينه شد ، ضمن سخنانى تهديدآميز چنين گفت :
مردم بردبارى و مداراى من شما را فريفت و گمان كرديد كه اين شكيبايى از ناتوانى و تسامح است . دور باد از شما چنين پندارى ، و واى بر شما زمانى كه در دستم تازيانه باشد و شمشيرم را حمايل كرده باشم . ( كار را به آنجا خواهم رساند كه ) :
قبيلهاى به دست قبيله ديگر نابود شود و شمشيرها چون دندانى فرقها را به درد و زنان پردهنشين سرها را برهنه كنند و زلف يتيمان خود را نوازش دهند اما خداوند به او مجال نداد و در ربيع الاول سال 133 ه . درگذشت . مدت فرمانروايى او كمتر از سه ماه بود .
وقتى مرگ داود فرا رسيد ، فرزندش موسى را جانشين خود كرد . اما سفاح دايى خود زياد بن عبيد الله بن عبد المدان حارثى را به جاى داود منصوب كرد . او تا زمان منصور به امارتش ادامه داد . در سال 141 ه . منصور بر او خشم گرفت و او را بر كنار كرد و با غل و زنجير به كوفه فرستاد .