82 ه . هشام را به امارت مدينه منصوب كرد . او فرمانروايى ستمگر بود و با آل محمد دشمنى و كينه داشت . امام على بن حسين ( ع ) و خاندانش را مورد آزار قرار داد ، و در خطبه‌هايش بر منبر از امام على ( ع ) بدگويى مىكرد . هنگامى كه عبد الملك تصميم گرفت براى فرزندش وليد و پس از وى سليمان بن عبد الملك بيعت بگيرد ، سعيد بن مسيب از بيعت خوددارى كرد . هشام دستور داد او را شصت تازيانه بزنند و جامه‌اى پشمين بر او بپوشانند و او را سوار شتر كنند و برگرد شهر بگردانند ، اين حادثه در سال 85 ه . اتفاق افتاد . وقتى اين خبر به عبد الملك رسيد ، هشام را نكوهش كرد ، و به او نوشت : من سعيد را اهل اختلاف و دشمنى نمىدانم . آنگاه گفت : جز بيعت كردن براى او سزاوار نيست ، و اگر از بيعت تن زد ، گردنش را بزن و يا آزارش كن . [ 76 ] مدت امارت هشام در مدينه چهار سال طول كشيد . وى در اين مدت به ستم حكم راند و با مردم مدينه بدرفتارى كرد . در سال 87 ه . وليد بن عبد الملك هشام را از امارت مدينه بر كنار كرد ، و عمر بن عبد العزيز را به جاى او منصوب نمود . وليد به عمر دستور داد تا هشام را براى دادخواهى مردم در كنار خانه مروان به بند كشند ، چرا كه وى با مدينه بسيار بدرفتار كرده بود . [ 77 ] چون او را در برابر مردم قرار دادند ، گفت : از هيچ كس به اندازه على بن حسين بيم ندارم ، زيرا با او بيش از ديگران بد كرده‌ام . اما امام به دوستان و يارانش فرمود كلمه‌اى عليه او بر زبان نياورند . از اين رو وقتى كه امام على بن حسين ( ع ) بر او مىگذشت ، هشام فرياد مىزد : « خداوند مىداند كه جامه رسالت را بر تن چه كسى بپوشاند « 1 » » [ 78 ]