وى تمامى عراقيانى را كه از ستم حجاج گريخته و به حرم نبوى پناه آورده بودند ، از مدينه بيرون راند و آنان را بدون استثنا در غل و زنجير كرده تحويل حجاج داد ، و كسانى كه به آنان پناه داده بودند تهديد كرد .
او ضمن سخنرانى خود به مردم مدينه گفت : مردم ، شما را اهل دورويى با امير المؤمنين گذشته و حال مىبينم . آنگاه به اهل عراق اشاره كرد و گفت : آنان بىوفا و اهل تفرقه و اختلافند . آنگاه گفت : به خدا سوگند نديدم اهل عراق را مگر آنكه يافتم آنان را كه بهترين چيز نزدشان همان است كه درباره آل ابى طالب گفته مىشود ، و حال آنكه شيعه آنان نيستند . . . به خدا قسم هر كس به آنان پناه دهد و يا خانهاش را به آنان كرايه دهد ، خانهاش را ويران مىسازم و مجازاتى كه در خور است اعمال مىكنم . [ 85 ]
ابو بكر بن محمد
ابو بكر بن محمد بن عمر بن حزم ( د 121 ه . ) . وى از عالمان و يكى از رجال صحاح است . ابتدا مقام قضاوت مدينه را عهدهدار شد ، پس از آن به جاى عثمان بن حيان عمارت مدينه را به عهده گرفت .
عثمان تصميم گرفت كه ابو بكر را شكنجه كند و سر و صورتش را بتراشد ، اما حكم عزل عثمان و انتصاب ابو بكر به امارت مدينه به وسيله سليمان مانع تصميم وى گرديد . به دستور خليفه عثمان را به غل و زنجير كردند . اين حادثه در سال 96 ه .
روى داد .
ابو بكر از سال 96 تا 101 ه . در مقام امارت مدينه ماند و پس از آن به وسيله يزيد بر كنار شد و عبد الرحمن بن ضحاك فهرى به جاى وى منصوب گرديد .
عبد الرحمن بر ابو بكر سخت گرفت و آزارش رساند ، كه ذكر آنها طولانى خواهد شد .
عبد الرحمن بن ضحاك
عبد الرحمن بن ضحاك بن قيس فهرى . در سال 101 ه . يزيد بن عبد الملك ، پس از ابو بكر بن حزم ، او را به حكومت مدينه گمارد و در سال 104 ه . بر كنار و عبد الواحد بن عبد الله بن بشر نضرى را به جاى او منصوب نمود . يزيد به عبد الواحد دستور داد تا عبد الرحمن را مجازات كند ، او را تازيانه بزند ، و هزار دينار جريمهاش