( 1 ) مقدمه دوم : هر قدر توانايىهاى فرد عظيم و ممتاز باشد ، نخواهد توانست به تنهايى همهء جهان را اداره نمايد و به طور مستقيم در همهء رويدادهاى بىشمار اجتماعى و امور گوناگون مردم دخالت كند .
آرى مىتوان با فرض تحقق معجزه و تصور نيرويى بىانتها براى آن فرد ، مسأله را حل كرد ؛ اما اين فرض در حق امام مهدى عليه السّلام متصور نيست زيرا با قانون معجزات مخالف است و در اينجا جايگزينى آشكار وجود دارد . كه عبارتست از اداره مستقيم حكومت جهانى از طريق ياران مخلص و آزموده حضرت . و نيك مىدانيم هرگاه براى معجزه ، بديلى طبيعى موجود باشد ديگر جايى براى معجزه نخواهد بود .
( 2 ) مقدمه سوم : مناطق قابل سكونت بر روى كره زمين فراوانند . اينك بيش از يكصد و ده كشور عضو سازمان ملل متحد مىباشند . البته مناطق ديگرى نيز وجود دارد كه در اين سازمان عضويت ندارند ؛ هم چون كشورهاى مستعمره و بيشتر جزاير واقع در اقيانوسها و مناطق قطبى . « 1 »
اين علاوه بر برخى كشورهاست كه مساحت بسيار زيادى دارند مانند چين ، ايالات متحده ، كانادا و استراليا . در نتيجه اگر مصلحت دولت جهانى تقسيم اين كشورها به مناطق مختلفى باشد ، حدود دويست منطقه در دولت جهانى مهدى موعود عليه السّلام وجود خواهد داشت .
( 3 ) مقدمه چهارم : اين مناطق تنها نيازمند فرماندار و حاكم نيست بلكه هر منطقه يا سرزمينى نيازمند دستگاه ادارى و قضايى كاملى است كه مسئولان آنها مىبايست اشخاصى شايسته و واجد صلاحيت باشند . مانند نخست وزير ، وزرا ، مديران كل و قضات .
از اين مقدمات استفاده مىشود دليل نياز به اين سيصد و سيزده نفر فقيه ، حاكم و قاضى چيست .
اين در صورتى است كه اين تعداد را كمتر از نياز واقعى ندانيم ؛ زيرا با محاسبه سر انگشتى و با احتساب اينكه بيش از دويست منطقه در جهان آن روز وجود دارد ، حدود دو هزار نفر براى مديريت كلان آن مناطق مورد نياز مىباشد .
( 4 ) البته لازم نيست وجود آن ويژگىهاى ممتاز را جز در دو شخصى كه بالاترين پست اجرايى و قضايى مناطق را بر عهده دارند ، جست بلكه امكان دارد افرادى كه در مناصب پايينتر قرار دارند ، بهره كمترى از آن ويژگىها داشته باشند . در اين صورت اگر شمار مناطق دولت جهانى به طور مثال يكصد و پنجاه سرزمين باشد ، تنها به سيصد نفر از آن شايستگان ممتاز نياز هست و نه بيشتر .
بنابراين سيزده نفر از ياران خاص امام عليه السّلام باقى مىمانند كه آنها نيز چه بسا در كنار خود امام عليه السّلام به ادارهء حكومت مركزى كمك نمايند . در رواياتى كه در فصل بعدى خواهيم آورد آمده است كه دوازده نقيب از آن سيصد و سيزده نفر ، همواره در نزد امام عليه السّلام حضور دارند .
( 5 ) از سويى ديگر باقى مناصب وزارتى ، مديريتى و نيز قضايى و مانند آن را افرادى كه در رتبه دوم
هامش
( 1 ) . لازم به يادآورى است كتاب حاضر در سال 1392 ه ق يعنى حدود سال 1350 شمسى تأليف شده است . [ م ]