البيان گنجى ، ينابيع المودة قندوزى ، نور الابصار شبلنجى ، اسعاف الراغبين صبان و . . . نقل شده است .
( 1 ) ابن ماجه از عبد اللّه روايت كرده است : نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بوديم كه سخن آن حضرت به اينجا رسيد :
. . . حتّى يأتى قوم من قبل المشرق معهم رايات سود ، فيسألون الخير ، فلا يعطونه . فيقاتلون فينصرون . فيعطون ما سألوا ، فلا يقبلونه . . . حتّى يدفعوها إلى رجل من أهل بيتى ، فيملؤها قسطا كما ملئوها جورا . فمن أدرك ذلك منكم فليأتهم و لو حبوا على الثّلج . « 1 »
. . . تا آن كه گروهى از جانب مشرق به همراه پرچمهايى سياه مىآيند و خير را طلب مىكنند اما به آنان داده نمىشود در نتيجه از در جنگ وارد مىشوند و پس از پيروزى خواستهشان به آنها داده مىشود اما آن را نمىپذيرند . . . تا اينكه آن را به مردى از اهل بيت من تحويل دهند و او نيز زمين را از قسط مىآكند ، همانطور كه از ستم و جور پرش ساختهاند . هر كه از شما آن زمان را درك كرد ، به نزد آنان برود اگر چه ناچار شود روى برف سينهخيز رود .
( 2 ) همو در حديث ديگرى از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آورده است :
يخرج ناس من المشرق فيوطّئون للمهدىّ . « 2 »
مردمى از مشرق قيام مىكنند و زمينه را براى [ حكومت ] مهدى آماده مىسازند .
( 3 ) حاكم به سند خود از محمّد بن حنفيه نقل كرده است : نزد على بن ابى طالب بوديم . مردى از او دربارهء مهدى پرسيد . حضرت فرمود :
ذاك يخرج فى آخر الزّمان . إذا قال الرجل : اللّه اللّه ، قتل . فيجمع اللّه تعالى له قوما ، قزع كقزع السّحاب ، يؤلّف اللّه بين قلوبهم ، لا يستوحشون إلى أحد ، و لا يفرحون بأحد . يدخل فيهم على عدّة أصحاب بدر ، لم يسبقهم الأوّلون و لا يدركهم الآخرون . و على عدد أصحاب طالوت الّذين جاوزوا معه النّهر . . . « 3 »
او در آخر الزمان ، زمانى كه اگر كسى نام خدا ببرد كشته خواهد شد ، ظهور مىكند و خداوند گروهى [ ياران ] پراكنده هم چون ابرها را برايش جمع مىكند و دلهايشان را با يكديگر الفت مىدهد . آنها نه از كسى هراس دارند و نه به كسى دلخوشاند ، تعداد آنها به شمار اصحاب پيامبر در جنگ بدر مىباشد كه كسى بر آنها پيشى نگرفته و نخواهد گرفت ، و نيز به تعداد اصحاب طالوت كه به همراه او از نهر آب عبور كردند . . .
( 4 ) قندوزى از امام باقر و صادق عليهما السّلام نقل كرده است كه آن دو بزرگوار در تفسير آيه شريفه
« وَ لَئِنْ أَخَّرْنا عَنْهُمُ الْعَذابَ إِلى أُمَّةٍ مَعْدُودَةٍ »
« 4 » « و اگر عذاب را تا چند گاهى از آنان به تأخير افكنيم . . . »
هامش
( 1 ) . ابن ماجه ، محمّد بن يزيد ، همان ؛ ج 2 ، ص 1366
( 2 ) . همان ؛ ص 1368
( 3 ) . الحاكم النيشابورى ، همان ؛ ج 4 ، ص 554
( 4 ) . سورهء هود ( 11 ) ، آيهء 8 .