آلبويه در جهت خدمت به مذهب تشيع ، صرفاً به مظاهر سرور در روز غدير و شعائر حزن و اندوه در روز عاشورا اكتفا ننمودند ؛ بلكه مساعى خويش را به هر وسيلهء ممكن و به قدر توانايى در خدمت به اهلالبيت مصروف مىداشتند ؛ آنان علماى شيعه را با تمام وسايل و امكانات گرامى مىداشتند و دربارهء آنها از هيچگونه تجليل و ابراز عنايت و بذل اموال فراوان دريغ نمىكردند ؛ حتى عضدالدوله با وضع شكوهمندى سوار بر مركب مىشد و به زيارت و ديدار شيخ مفيد ، محمد بن محمد بن نعمان ( طاب ثراه ) مىرفت . تا آنجا كه ابناثير در حوادث سال 372 ه . ق مىنويسد : « عضدالدوله دوستدار علم و اهلعلم بوده و به علما ارج مىنهاد ، از احسان به آنها دريغ نمىكرد و با آنان مىنشست تا در مسائل با هم به مناظره بپردازند . « 1 »
هامش
( 1 ) . گويا هدف اين شخصيت بزرگوار و دوستدار علم ايجاد حركت و جنبش علمى ، و وادار كردن طلاب و دانشجويان به كوشش و تحصيل علوم بوده است كه از اين رهگذر شمار دانشمندان رو به فزونى گذارَد ؛ به همين جهت عضدالدوله مقصد و مقصود رجال علم بوده و سزا بود كه كتابهايى به نام او تأليف شود . در ذيل كتاب « التمهيد » باقلانى - ضمن شرح حال عضدالدوله ( ص 246 ) - آمده است : ابوعبداللَّه و ديگران گفتهاند : عضدالدوله فنا خسرو بن بويه ديلمى دوستدار علم و علما بوده است ، و مجلس او مشحون از شمار زيادى از علما و دانشمندان هر فنّى بود و اكثر آنها از فقها و متكلمين تشكل مىيافتند ، عضدالدوله براى آنها مجالسى براى مناظره منعقد مىساخت .