مذهب اهلسنت در زمان آلبويه اكثر بلاد ايران و عراق را زير پوشش خود داشت و آلبويه - عليرغم ظهور و پيدايى آنها در تشيع و دلبستگى شديد نسبت به آن - با تسنن به مخالفت و ستيز بر نخاستند ، به عكس ، زمامداران سنى ، با شيعه همانگونه رفتار كردند كه همهء ما از آن آگاهيم .
آرى ! آلبويه با اينكه از شوكت و اقتدارى شگرف برخوردار بودند و بر خلافت و سرزمينهاى اسلامى كاملًا تسلط داشتند ، شيوه و رفتارى نيكو با رعيّت در پيش گرفتند و به خاطر تشيع خود با اهلسنت تعصبآميز عمل نمىكردند ؛ بلكه در ايام حكومت آنها حوادثى ميان شيعه و سنى رخ داد كه فتنه از سوى اهلسنت به هم رسيده بود ، از سلطان شيعى حيا نكردند ، و سطوت و قدرت سلطان را مدّ نظر قرار ندادند ؛ معهذا آلبويه - در مقام دفاع و حمايت از شيعه - اهلسنت را به مجازات نگرفتند . با مطالعهء حوادث پس از سال 440 ه . ق در كتاب « الكامل » به اين نكته پى مىبريم كه چرا سرزمينهاى اسلامى در برابر فرمانروايانبويه - كه صاحب قدرت و عطا بودند - رام بوده و آنان بدون اينكه با حلّ مشكلات زيادى رو به رو گردند با اقتدار به حكومت خود ادامه مىدادند . آلبويه مانند ساير ملوك و امرايى - كه به يكى از مذاهب پايبند بودند - در خدمت ، به مذهب سرشته شده بودند ؛ زيرا آلبويه در مقام دفاع از مذهب به اندازهء توانايى و به همان مقدارى كه
تاريخ الشيعة (برگزيده) (شيعه در ايران) (فارسى) — صفحة 22
مساهمون: الشيخ محمد حسين المظفر
ص٢٢