جهان است ، كه مرغ انديشه و تصور بهم آهنگى تركيب الفاظش بپرواز مى آيد و نغمههاى بيانش بمانند آواى مرغان و جريان آب و آهنگ باد و فرياد رعد موزون و آهنگين است » اما امتياز اين زبان را با آنچه مرشلوس گفت و آنچه ناگفته گذاشت با همهء ريشهها و شاخههايش و زيبائى رنگ و سحر بيانش مى توان در فرهنگ امام على ، بروشنى دريافت فرهنگى كه در خدمت انسان و تمدن به كار افتاد .
همبستگى در آفرينش
على اين حقيقت بزرگ را دريافت كه همهء پديدههاى آفرينش در پهنهء گستردهء وجود با يكديگر همكار و همبستهاند چنان كه باد بهنگام حركت شديدش شاخههاى درختان را به سختى تكان مىدهد و چون به صورت طوفان در آيد درختها را از بن مىكند و هر چه را در پيش دارد بلرزه مى اندازد و چون وزشى ملايم پيدا كند و بر روى زمين به آرامى وزيدن