سخنوران عرب فراوانند و خطابه يكى از شكلهاى جالب هنر و ادب عرب است كه در دوران جاهليت و اسلام و بروزگار پيامبر و خلفاء شهرتى خاص داشته است و اكنون ما را نيازى به بيان آن نيست بروزگار رسالت پيامبر ، بزرگترين خطيب نامور ، شخص پيامبر بود كه شكى در اعجاز سخن او نيست اما در روزگار خلفاء و پس از آن در همهء دورانهاى عربى هيچ كس در بلاغت سخن به پايگاه والاى على نرسيده است و گفتار نرم و دلنشين امام از مظاهر شخصيت برين اوست و همچنين بيان نيرومندى كه از طبع سرشار و اعجاز انديشهاش برمى خيزد و همهء امتيازات پر ارج سخنورى را حائز است ، فضيلتى است كه در انحصار اوست و خداوند براى او همهء وسائل و ابعاد كامل را كه براى رسائى سخن ضرورت دارد فراهم آورده است چنان كه نمونههائى از آن را ديديم .
همچنين خداوند امتيازاتى ديگر به امام بخشيده و فطرت سالم ذوق بلند و سرشار ، بلاغت تسخير كننده ، ذخاير بى پايان دانش ممتاز دلايل استوار ، قدرت پرتوان اقناع و نبوغ در بديهه گوئى از برتريهاى خدادادى و بى نظيرى است كه تنها در شخصيت والاى امام تجلى كرده است و بر اين امتيازات درخشان ، راستگوئى بى حد و مرز على اضافه مىشود كه به صورت ضرورتى تام در تمام گفتار سعادت بخش او نمايان است و تجربههاى فراوانى كه عقل نيرومند او از سرشت مردم و صفات و انگيزههاى اجتماع بدست آورده و اعتقاد راسخى كه مدار حيات او را در بر گرفته و بالاخره اندوهى ژرف همراه با مهرورزى عميق
روائع نهج البلاغة ( شگفتى هاى نهج البلاغه ) ( فارسى ) — صفحة 179
مساهمون: جورج جرداق
ص١٧٩