از اختران آسمان مى نگارد گفتارش همچون شراره برق و خنده آسمان در شبهاى تاريك زمستان است .
اين از جهت مادهء سخن است و اما از لحاظ روش گفتار ، بيان امام سحرانگيز است ، هنر در شيوهء گفتار است و بناى گفتار بر مفهوم آن نهاده است و نقش سخن كمتر از مادهء آن نيست و شرايط سخنورى از مفهوم بيان ، ارزشى كمتر ندارد .
على بن ابي طالب از ذوق سرشار هنر و بيان زيباى سخن آن چنان بهرهاى دارد كه او را در روزگاران از ديگران ممتاز ساخته است و اين ذوق او اندازهاى طبيعى از طبع ادبى اوست ، طبعى خدادادى و اصيل كه چون بنگرد به نيروى آن دريابد و بفهمد و آنچه را در جانش مى جوشد بر زبان آرد و پرده از چهرهء اسرار برگيرد همچنين فرهنگ امام به سخنى راستين ممتاز است چنان كه برترى حيات را نيز در بر دارد و همين راستى است كه نخستين امتياز هنر و مقياس روش روشنى است كه هرگز فريبى در پى ندارد .
ديگر شرط بلاغت ، همراهى سخن با مقتضاى حال است و اين هنر بزرگ در هيچ اديب عرب همچون على بن ابي طالب فراهم نيامده است و ابتكارش در اين زمينه ، نمونهء والائى از رسائى سخن است كه پس از قرآن مجيد بظهور آمده است ، مختصر ولى روشن ، نيرومند و
روائع نهج البلاغة ( شگفتى هاى نهج البلاغه ) ( فارسى ) — صفحة 171
مساهمون: جورج جرداق
ص١٧١