پس از طىّ اين مراحل ستيز كه كمترين نتيجهء قابل محاسبهاش كشته شدن است ؛ در جائى كه يزيد تصميم دارد غافلگيرانه إمام - عليه السّلام - را كه تنها سدّ بهرهيابى خويش از تلاشهاى پدرش در راه « پادشاهى گزاينده » ى أموى مىبيند و بناچار بايد از سر راه بردارد ، به قتل برساند ؛ آنگاه كه حكومت أموى آرزومند است حسين - عليه السّلام - ، هر چند يك دم ، به درنگ ايستد تا او را هدف قرار دهد و بكشد و چه بهتر اگر قتل حسين در قالب يك ترور باشد تا خونش تباه شود و از كشته شدنش كسى بهره نبرد ! ؛ آيا - در اين ميانه - پاسدارى از جان خويشتن خردپذير است ؟ ! إمام حسين - عليه السّلام - آشكارا گفته بود كه ايشان مىخواهند او را بدين ترتيب بكشند ، و هر جا او را بيابند ، بر نيّت خويش پايفشارند . يزيد از مزدورانش خواسته بود كه هر جا حسين را بيابند ، حتّى اگر دست در پردههاى كعبه زده باشد ، به قتل او بكوشند . اكنون چرا إمام - عليه السّلام - ، در انتخاب بهترين زمان ، بهترين مكان ، و بهترين نحوهء كشته شدن ، بر آنان پيشدستى نكند ؟ ! زمان ، « روز عاشورا » ست كه در عالم غيب تعيين شده ، و در كتابهاى پيامبران پيشين ، و پىآيند آن كتابها ، در « پارهاى أخبار غيبى » - كه بدانها خواهيم پرداخت - ، به ثبت رسيده است .
مكان ، يعنى « كربلا » نيز ، سرزمينى است كه نام آن از روزگار پيامبران بر زبانها رفته .
نحوهاى هم كه براى كشته شدن برگزيد ، جانبازى و به پيشباز مرگ رفتن در كارزارى است كه آوازش همواره در گوش تاريخ طنينافكن مىماند و خواب ستمپيشگان و برسازندگان تاريخنامهها را ناخوش مىكند .
إمام و چنان إقدامى كه او كرد ، ياد او و شهادتش را بر صفحات تاريخ پايدار و استوار ساخت ، تا خيانتهاى منحرفان ، حاشاگرى منكران ، و دروغپردازى مزوّران ، در آن راه نيابد و جاودانه در شمار جاودانان بماند . « 1 »
بحث از علم غيبى إمام - عليه السّلام - به كشته شدنش و مواجههاش با آن ، در فقرهء سپسين - : « 28 » - خواهد آمد .
هامش
( 1 ) . نگر : مقالهء « علم الأئمّة بالغيب » صص 58 - 69 .