21 بركت و إعجاز
از معجزات پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - كه در سيرهء آن حضرت مذكورست ، آنست كه پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - در چاهى كه خشكيده بود آب دهان انداخت ؛ در نتيجه ، از آن چاه آب فراوان و گوارا جوشيد و چاه پرآب شد . اين معجزه در قبال بركت پيامبر رحمة للعالمين « 1 » ، اندكى از بسيار است ، و نمى از يمى .
حسين - عليه السّلام - ، فرزند اين پيامبر ، پارهاى از او ، و عصارهاى از وجود اوست كه راه او را مىسپارد و در راه احياى رسالت او مىكوشد ؛ چنان كه در روزگار خود ، به تن ، نمودار شخص نياى خويش ، پيامبر خدا ، و به روش ، نمايندهء رسالت اوست ؛ پس جاى شگفتى نيست كه - وقتى در راه شهادت و جانفشانى براى إسلام مىرود تا كارى كند كه هيچكس پيش از او نكرده است - ، همانند إعجازى كه از نياى او سر زد ، از وى سر زند .
إمامت - نزد ما ، شيعهء إماميّه - در همه چيز با نبوّت اشتراك دارد جز آنكه وحى مستقيم و شريعت مستقلّ ، مخصوص نبوّت است ؛ ولى در نصّ و أهداف و وسائل و غايات ، هيچ فرقى ميان نبوّت و إمامت نيست . بلكه إمامت ، امتداد زمينى رسالت آسمانى است ؛ و شگفت نيست كه خداوند ، با قدرت خرق عادتى كه بشر توان آن را ندارد ، و او پيامبر را با آن مدد مىرساند ، إمام را نيز مدد كند .
آيا هدف از إعجاز ، پذيرا ساختن مردمان در برابر آن حقيقت كه أنبيا آوردهاند ، نيست ؟ ! پس هرگاه آنچه إمامان بدان فرا مىخوانند ، درست همان باشد كه پيامبران بدان دعوت مىكنند ، چه إشكالى دارد - بىآنكه چيزى از حقّ آنان
هامش
( 1 ) . خداوند در قرآن كريم ( س 21 ى 107 ) به پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله - مىفرمايد :« وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ ». تعبير مؤلّف ، ناظر بدين عبارت قرآنى است .