مؤمنان راستين دورهء غيبت ، به امامشان ايمان آورده ، دل و دين و جان به او سپرده و خود را براى جهاد در زمان حضور و قيامش آماده نمودهاند ، مثل اين باشد كه محضر آن بزرگوار را درك كرده و در كنار او جنگيدهاند و بنابراين از پاداش كسىكه او را درك كرده و در كنارش جنگيده است برخوردارند . اين مطلب در مجموعهء روايات اين فصل به وضوح به چشم مىخورد . « 1 »
6 - 2 : حكم تقيّه و حدود آن ، در دورهء غيبت
روايات
1 . امام رضا عليه السّلام فرمود : « هركس قبل از خروج قائم ما - تقيه را - ترك كند از ما نيست . » « 2 »
2 . امام صادق عليه السّلام فرمود : « وقتى قائم ما قيام كند ، تقيه از ميان برداشته شده و
هامش
( 1 ) . مؤلف محترم براى علت ثوابها و مقام معتقدان به غيبت و ولايت ، كه در روايات آمده است ، وجوهى ذكر فرمودهاند ، لكن خود ثوابها و مقامات را - على رغم آنكه از سيرهء ايشان در گفتارهاى پيشين انتظار مىرفت - از روايات استخراج نكرده و توضيحى نفرمودهاند .
اين آثار و ثوابها عبارت بودند از :
الف . رفاقت با پيامبر و مودت با ايشان ، و كريمترين و عزيزترين افراد بودن در نزد ايشان .
ب . با پيامبر و همدرجه پيامبر بودن در قيامت .
ج . اجر هزار شهيد از شهداى بدر و احد داشتن .
د . قرب الى اللّه .
ه . بمنزلهء مجاهد جنگاور بودن در ركاب پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم .
و . شريكبودن در مجاهدات امير المؤمنين عليه السّلام و اصحابش .
ز . در رديف افراد آماده در اردوگاه و حتى زير پرچم امام عليه السّلام بودن .وَ فِي ذلِكَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَمىتوانيم ادعا كنيم كه مفهوم ظاهرى بعضى از اين ثوابها را تا حدودى درك مىكنيم امّا بعضى ديگر مثل رفاقت با پيامبر ، معيت پيامبر ، همدرجه پيامبر بودن و قرب الى اللّه ، از مقاماتى هستند كه در محدودهء اين ادعا نمىگنجند و بهتر است خوانندگان ، از خود مؤلف محترم ، و ديگرانى كه اهل اين معانى هستند جويا شوند .
در مورد « معيت پيامبر » آنطور كه از بعضى افاضات شفاهى مؤلف محترم فهميده مىشود ، شايد يكى از معانى آن ، نوعى توجه شديد ، هميشه ، همهجا ، در هرحال و هر كار به وجود مقدس پيامبر و عشق به آن حضرت باشد . مترجم
( 2 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 477 ، روايت 172 .