بهرهورى كم در آنهاست ،
وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ ،
عبارت از مرگ سريع و آشكار است ،
وَ نَقْصٍ مِنَ . . . الثَّمَراتِ
نيكو نشدن كشت و زرع و بىبركتى آن است ، و
بَشِّرِ الصَّابِرِينَ
بشارت صابران به تعجيل در خروج قائم ماست ، سپس فرمود : اى محمد اين تأويل آيه است و خداوند مىفرمايد :
وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ
« 1 » « حقيقت نهانى آن را جز خدا و آنان كه دانش در سينههايشان آرام يافته است كسى نمىداند . » « 2 »
10 . ابو بصير دربارهء آيهء
إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّماءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْناقُهُمْ لَها خاضِعِينَ
« 3 » ، « اگر بخواهيم از آسمان نشانهاى بر آنان فرو فرستيم كه شرمگينانه بر آن گردن نهند . » از امام باقر عليه السّلام نقل مىكند كه فرمود : « خداوند به زودى اين كار را دربارهء آنان انجام خواهد داد . ابو بصير مىگويد : عرض كردم « آنان چه كسانى هستند ؟ فرمود : « بنى اميه و پيروان آنها » ، گفتم : « آن نشانه چيست ؟ » فرمود : « توقف خورشيد بين ظهر تا عصر و آشكار شدن چهره و نيمتنهء مردى در قرص خورشيد كه به نام و نشانش شناخته مىشود ، و اين كار در زمان سفيانى انجام خواهد شد كه در آنموقع ، نابودى او و قومش فرا رسيده است . » « 4 »
11 . امام صادق عليه السّلام فرمود : « قبل از قيام قائم عليه السّلام به واسطهء آتشى كه در آسمان پيدا مىشود ، سرخى كه هوا را فرامىگيرد ، گرفتگى ماه در بغداد و بصره ، خونهايى كه ريخته مىشود ، ويرانى منازل و ساكنانش و ترسى كه به دل مردم عراق مىافتد كه آرام و قرار ندارند ، مردم از گناه بازداشته مىشوند . » « 5 »
12 . امام باقر عليه السّلام فرمود : « قائم ظهور نمىكند تا اينكه در شام ، فتنه و آشوبى دامن مردم را بگيرد كه راه نجاتى از آن نيابند و كشتار بين حيره و كوفه واقع شود ، كشتههاى آنها مثل هم هستند « 6 » و منادى از آسمان ندايى دردهد . » « 7 »
13 . امام صادق عليه السّلام فرمود : « اين امر واقع نخواهد شد تا اينكه هر گروهى از مردم ،
هامش
( 1 ) . آل عمران : 7 .
( 2 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 731 ، روايت 76 .
( 3 ) . شعراء : 4 .
( 4 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 732 ، روايت 82 .
( 5 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 733 ، روايت 87 .
( 6 ) . احتمالا مقصود اين است كه هردو دسته بر باطل و اهل آتش هستند . مترجم
( 7 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 739 ، روايت 118 .