نامگذارى
در ايران نيز مثل ساير نواحى نام اشخاص نمودار عقيده و ايمان ساكنان آن بوده است . هركس اسلام مىآورد مىبايستى ، لااقل در صورتى كه نام سابق وى معنايى زردشتى داشته است « 1 » ، يك نام اسلامى براى خود و در صورت اقتضا نيز براى اجداد خويش انتخاب نمايد ، و ظاهرا در هيچ موردى رعايت شباهت نام اسلامى با نامى كه قبلا داشته نمىشده است . چيزى كه به چشم مىخورد فرق و امتيازى است كه سنّيان و شيعيان از همان موقع گاهى در انتخاب نام براى نوزادان خود « 2 » مىگذاشتهاند . علاوه بر اين مكرر اتفاق مىافتاد كه تازهمسلمانان نام يكى
هامش
( 1 ) - مانند دختر دهقانى ، هنگام ازدواجش با عربى در حدود سال 652 ( برابر 31 هجرى ) :
بلاذرى ( فتوح البلدان ) ، ص 406 ؛ - منجمى ايرانى در دربار خلافت ( كه نام اصلى وى نيز ذكر مىگردد ) از طرف مأمون خليفهء عباسى به اخذ نامى اسلامى نايل مىگردد : ابن اسفنديار ، ص 147 ؛ - به ماه يزديار ، والى منصوب از طرف خليفه بر طبرستان ، نام محمد داده شد ( حدود سال 820 برابر 205 هجرى ) : بلاذرى ( فتوح البلدان ) ، ص 339 . - رجوع كنيد به :
( 2 ) - ابن اثير در اين مورد داستانى كه به خوبى اين امر را روشن مىكند ، نقل مىنمايد : ج 7 ، ص 166 ( پايان قرن نهم برابر سوم هجرى در طبرستان ) .