ابن على بن زياد سرى بما اخبار كرد كه يحيى بن عبد الحميد حمانى از حسين اشقر بما نقل كرد كه قيس از اعمش و اعمش از سعيد بن جبير و او از ابن عباس روايت كرد كه در حينى كه اين آيه نازل شد گفتند يا رسول اللَّه اينجماعتى كه حق سبحانه ما را بمودت ايشان امر نموده كيستند فرمود كه على و فاطمه و حسن و حسين كه فرزندان ايشانند ، و ديگر سيد ابو الحمد از ابو القاسم باسناد مذكور بما اخبار نموده و در كتاب شواهد التنزيل مرفوع بابى امامه باهلى كه حضرت رسول فرمود كه حق سبحانه انبياء را از اشجار مختلفه خلق نمود و من و على را از شجرهء واحد ايجاد فرمود من اصل آن شجرهام و على فرع آن و فاطمه شكوفه آن و حسن و حسين ميوه هاى آن و شيعيان ما اوراق آن ، هر كه متمسك شود ببعضى از اغصان آن ناجى گردد و هر كه از آن منحرف گردد به هلاكت ابدى رسد و اگر بنده اى كه محبت ما را در نيافته باشد هزار سال ميان صفا و مروه عبادت كند پس هزار سال ديگر تا بمرتبه اى رسد كه از كثرت عبادت مانند مشك كهنه شود حق سبحانه او را سر - نگون در دوزخ اندازد آن گه اين آيه تلاوت كرد كه * ( قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْه أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى ) * و نعم ما قيل :
لو أنّ عبدا أتى بالصالحات غدا
و ودّ كلّ نبيّ مرسل و وليّ
و صام ما صام صوّام بلا ملل
و قام ما قام قوّام بلا كسل
ما كان ذلك يوم الحشر ينفعه
إلَّا بحبّ أمير المؤمنين عليّ
و زاذان از امير المؤمنين روايت كرده كه آن حضرت فرمود كه در ال حم آيتى نازل شد در شأن ما كه حفظ مودت ما نكند مگر كسى كه اهل ايمان باشد پس آيه مذكوره را تلاوت نمود ، و ابو حمزه ثمالى در تفسير خود آورده كه عثمان بن عمير حديث كرد بما كه سعيد بن جبير از ابن عباس روايت كرد كه حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم در حينى كه بمقدم شريف مدينه را مشرف ساخت اكابر صحابه به خدمت او قيام نمودند گفتند كه يا رسول اللَّه تو هادى و مقتداى مايى و ميبينيم كه اخراجات تو بسيار است و مداخل تو بغايت كم اجازه فرماى اموال خود را پيشكش تو كنيم اين آيه نازل گشت كه من بر تبليغ احكام الهى از هيچكس توقع و طمعى ندارم مگر آنكه دوست داريد خويشان نزديك مرا در حيات من و بعد از من * ( وَمَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً ) * و هر كه كسب كند نيكى را يعنى چيزى را كه موجب قربت باشد * ( نَزِدْ لَه ) * زياده كنيم مر او را * ( فِيها ) * در آن حسنه * ( حُسْناً ) * نيكويى يعنى مضاعف سازيم ثواب آن حسنه را * ( إِنَّ اللَّه غَفُورٌ ) * بدرستى كه خدا آمرزنده است مر سيئات بندگان را * ( شَكُورٌ ) * جزا دهنده طاعت مطيعان را بتوفيه ثواب و تفضل نمودن بر ايشان زياده بر قدر استحقاق ، و تسميه مجازى بشكور بر سبيل مجاز است يعنى حق سبحانه معامله مىكند با بندگان در جزاى اعمال همچو