اورنگ زيب منتقل شده ، و او را رئيس 1300 نظامى و پهلوان كرده و لقب « خان » داده است . و هنگامى كه سلطان به شهر « احمد نكر » مىرفته ، او را فرمانرواى « اورنگ آباد » كرده ، كه مدتى در آنجا اقامت داشته است . سپس او را والى لاهور و توابع آن كرده ، و سرانجام سالها سرپرست ديوان « برهان پور » بوده است . در سال 1114 ، در ارتش پادشاه هند بوده و پس از آن ، از مقام خود استعفا كرده ، و به حج و زيارت حضرت رضا عليه السّلام مشرف شده است . در روزگار سلطان حسين وارد اصفهان شده ( بسال 1117 ) ، و سالها در آنجا اقامت كرده ، سپس به شيراز برگشته ، و در آنجا رحل اقامت افكنده است . در شيراز ، به كار زعامت و تدريس و افادهء علمى اشتغال ورزيده ، و در ذى القعده سال 1120 در شيراز وفات كرده ، و در حرم شاه چراغ احمد بن امام موسى بن جعفر - سلام اللَّه عليه - در كنار جدش غياث الدين منصور ، بانى مدرسه منصوريه ، به خاك سپرده شده است .
صاحب « رياض العلما » وفات او را بسال 1118 نوشته ، لكن در « سفينة البحار » سال 1119 ، و در آداب اللغة ، 1104 آمده است . اما تاريخى كه استادان ما پذيرفتهاند ، سال 1120 مىباشد ، چرا كه سيد على خان ، خودش تاريخ آمدن به اصفهان را سال 1117 نوشته ، و شيخ على حزين در تذكرهء خود مىنويسد كه سالها او را در اصفهان درك كرده است .
شرح حال اين دانشمند را ، مىتوان در مآخذ زير بدست آورد : امل الامل ، رياض العلماء ، نسمة السحر ج 2 ، تذكرهء شيخ على حزين و همچنين « سوانح » او ، نشوة السلافة ابن بشارة ، رياض الجنة زنوزى ، تتميم امل الامل نوشتهء سيد ابن شبانة ، نجوم السماء ص 176 ( 1 ) ، روضات الجنات ص 412 ، المستدرك
هامش
( 1 ) اين كتاب ، اخيرا همراه با رساله « نبراس النور و الضياء فى ترجمة مؤلف نجوم السماء » بقلم آية اللَّه العظمى سيد شهاب الدين نجفى مرعشى دام ظله العالى به طبع رسيده است . كتابخانه بصيرتى قم .