دو تن حضرمى و كشته شدن آنها به گناه تشيع
« نسابه ابو جعفر محمّد بن حبيب بغدادى » متوفى 245 در كتاب خود بنام « المحبر » ص 479 نقل كرده است : « زياد بن ابيه ، مسلم بن زيمر و عبد اللَّه بن نجىّ را - كه هر دو حضرمى بودند - در كوفه بر بالاى خانه شان بردار كشيد و چند روز به همان حال بالاى دار ماندند و گناهشان اين بود كه هر دو شيعه بودند .
اين امر به فرمان معاويه صورت گرفت و حسين بن على رضى اللَّه عنهما در نامه خود به معاويه در اين مورد نوشت : آيا تو نبودى كه حجر و آن دو نفر حضرمى را - كه پسر سميه درباره آنها بر تو نوشت كه اينان بر آيين على و فرمانبر او هستند پس آنها را بكش - به قتل رساندى ، و نوشتى كه هر كس بر آيين على و فرمانبر او باشد او را بكش و نابود گردان ؟ و او هم آنها را كشت و فرمان ترا امتثال كرد .
آيين على و آيين پسر عمويش ، همان دينى كه پدرت بر آن تمثل مىكرد و آن را بيان مىنمود ، و تو در جايگاه او نشسته اى . و هرگاه اين آيين نبود بزرگترين شرف تو و پدرت اين مىبود كه هر سال دو بار بايد كوچ مىكرديد و بواسطه ما خاندان بود كه خداوند مشقت آن دو رحلت ، را از شما برداشت » ( 1 ) .
« امينى » مىنويسد : اى پيروان دين خدا ، با من بيائيد ، و ببينيد كه آيا
هامش
( 1 ) « قريش » در جاهليت ، هر سال دو بار مىكوچيدند ، هنگام زمستان به « يمن » و تابستان به « شام » . و « ابو سفيان » ، رياست كاروانى را كه بين « مكه » و « شام » رفت و آمد مىكرد به عهده داشت .