و غضب فرستاده و عذاب بزرگى آماده كرده است » ( 1 ) .
آيا همين « معاويه » نبود ، كه با كشتن صالحان امّت و عادلان صحابه نخستين و تابعين آنها كه خون و ناموسشان محترم بود و با انداختن آنها به ژرفاى زندانها و دور كردن آنها از خانه و عائله و با ترساندن خاندانشان خدا و پيامبرش را آزرده است ؟ « آنان كه خدا و رسولش را بيازارند خداوند در دنيا و آخرت بر آنها لعنت كند و عذاب دردناكى آماده آنها مىنمايد . و كسانى كه مردان و زنان با ايمان را خلاف آنچه كردار آنها است بيازارند ، بهتان و گناه بس بزرگى را اندوختهاند » ( 2 ) .
نه مگر او كسى است كه با جنگ افروزى بر عليه جانشين و خليفهء راستين او ، پيغمبر را آزرده است ؟ در حالى كه فرمانبردارى و فروتنى در برابر او و كسب رضاى او واجب بوده است ، « كسانى كه پيامبر خدا را بيازارند عذاب سختى خواهند ديد » ( 3 ) .
آيا « معاويه » نبود كه حرمت رسول بزرگوار را درباره نزديكان و ذوى - القربى او نگاه نداشت ، احترام پدر فرزندان او را با لعن گفتن بر او زير پا گذاشت ، مجامع دينى را به اجراى اين جنايت و گناه بزرگ وادار كرد ، آن را به صورت سنتى متّبع درآورد ، و اين شخصيت بزرگ اسلام را كه خداوند مطهّر داشته ، به دروغها و افتراهاى گوناگون متهم ساخت ؟
آيا اين « معاويه » نيست كه گوى سبقت را در انجام اين همه گناهان برد ؟
اول كسى از خلفا بود كه شراب خريد و شراب خورد ، در حالى كه مىدانيم هر كس شراب بفروشد و بخرد و بخورد ، ملعون است .
هامش
( 1 ) نساء : 96 .
( 2 ) احزاب : 58 ، 59 .
( 3 ) توبه : 63 .