شايد تا كنون « معاويه » را شناخته باشيد و روشن شده باشد كه اين مرد چه كسى است و چه نفسانيات و عاداتى داشته است . كسى بوده كه بجز در آتش نشيمن ندارد و در ميدان تبهكارى و ماجراجوئى نظير ندارد . راويان و مورخان بد كردار ، چه فضيلتى مىتوانند به او نسبت دهند ، و قلمهاى مزدور و اجير چگونه از اعمال اين مرد - كه آلوده به شهوات و هوسهاى گونه گون است - مىتوانند به دور غزنى بپردازند ، در حالى كه در بازار عبرت پذيرى ، رفتار او هيچ وزنى ندارد و در گذرگاه حق ، اعمال او هيچ توجيهى نمىتواند داشته باشد ؟ پس ، چشم بسته حسن ظن بخرج بده و هرگز از احوال او مپرس .
آيا اين « معاويه » ، عامل اصلى اين همه جنايات و جسارت به درگاه خدا و بر اسلام و پيامبر و كتاب و سنت او نبوده ! كتاب و سنتى كه هرگز دگرگونى پذير نيست .
آيا او نبود كه حرمتهاى الهى را هتك و مقام اولياى خدا را پست داشته است ؟
آيا او نبود كه خونهاى پاك اولياى خدا را ريخته و با نابود كردن نفسهاى پاك و مبرا از گناه ، ستم را رواج داده است ؟ در حالى كه : « هر كس مؤمنى را به عمد بكشد ، كيفرش جهنم و در آن بطور جاويد ماندگار است و خداوند بر او لعنت
الغدير ( فارسي ) — صفحة 119
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص١١٩