پسر هندهء جگر خوار با امير المؤمنين على ( ع ) مىجنگد
در اين زمينه ، از هر چه چشم بپوشيم اين را نميتوانيم نديده بگيريم كه مولا امير المؤمنين مسلمان خدا پرستى است كه آزار رساندن به او و جنگيدن با او حرام است « و كسانى كه به مردان و زنان مؤمن بدون اينكه جرمى مرتكب شده باشند آزار ميرسانند بار بهتان و گناهى نمايان بر دوش گرفتهاند » ( 1 ) و امت محمد ( ص ) بر اين حديث همداستان است كه « دشنام دادن به مسلمان - مؤمن - زشتكارى است و جنگيدن با او كفر » . و معاويه اين هر دو گناه را مرتكب گشته هم به سرور مومنان دشنام داده و هم با او جنگيده است و به اولين مسلمان آزار رسانده و با آزار وى پيامبر خدا ( ص ) را آزار رسانده است و « كسانى كه پيامبر خدا را اذيت ميكنند عذابى دردناك خواهند داشت » ( 2 ) و هر كه پيامبر خدا ( ص ) را اذيت كند خدا را اذيت كرده باشد ، « كسانى كه خدا و پيامبرش را اذيت مىكنند خدا در دنيا و آخرت لعنتشان كرده است » .
على ( ع ) علاوه بر اين خليفهء وقت بوده است صرفنظر از تصورات مختلفى كه در امر خلافت هست ، زيرا او را بوسيلهء نص و اجماع « اهل حل و عقد » - يا صاحبنظران جامعهء اسلامى - و بيعت مهاجران و انصار و موافقت همهء اصحاب صورت گرفته است باستثناى تعداد انگشت شمارى كه از راه راست منحرف گشتهاند و رأيشان اثرى در انعقاد پيمان حكومت و استقرارش ندارد و بعضى از آنها را كينه توزى و ريخته شدن خون كسانشان با شمشير على ( ع ) به مخالفت كشانده و برخى را مطامع و جاه طلبى و جانبگيرى خويشانه . بهرحال ، امير المؤمنين ( ع )
هامش
( 1 ) آيهء شريفه
( 2 ) آيهء شريفه