دارند گروهى گفتهاند پسنماز بايستى در همهء ركعتها سورهء حمد را بخواند خواه پيشنماز آن را بلند بخواند خواه آهسته . و گروهى گفتهاند ، اين كار تنها در هنگامى برگردن او بايسته است كه پيشنماز آن را آهسته بخواند و اگر پيشنماز آن را بلند خواند او نبايد بخواند و در اين كه پيشنماز يا كسى كه به تنهائى نماز مىخواند بايد در همهء ركعتها سورهء حمد را بخوانند همه همداستاناند .
و بيهقى گزارشهائى درست آورده است كه مىرساند خواندن سورهء حمد از گردن كسانى كه پشت سر پيشنمازند برداشته شده است خواه او آن را بلند بخواند و خواه آهسته ، و سپس سخن كسانى را ياد مىكند كه گويند هميشه بايستى آن را پشت سر پيشنماز خواند ، سپس مىگويد : بر بنياد آئين نامهء پيامبر ، اين درستترين برداشتها است و نزديكترين آنها به استوار كارى .
برگرديد به السنن الكبرى 2 / 159 تا 166 .
اين جا سخن در پيرامون زمينهء نخست از دو زمينه اى كه دو خليفه در نماز ، آئين نامهء ارجمند پيامبر را پايمال نمودند به پايان مىرسد و از لابلاى آن ، هم دستور زمينهء دوم دانسته مىشود و هم اين كه توده همداستاناند كه بازيافت آن چه جايش گذشت - دوبار خواندن حمد در يك ركعت به جاى ركعت ديگر - در آئين نامهء پيامبر نيامده است و برداشت عمر و عثمان بر بنيادى استوار نيست ، نه شايستهء به كار بستن است و نه سزاوار پشتگرمى و نه هيچكس از بازگو گران دستورها آن را شيوه گردانيده است .
و درستى براى پيروى سزاوارتر است .
الغدير ( فارسي ) — صفحة 303
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٣٠٣