امير مؤمنان ( ع ) را خوش مىآمد كه شعر ابوطالب ( ع ) را گزارش كند و فراهم آرد و گفت آن را بياموزيد و به كودكان خود ياد دهيد زيرا او بر دين خدا بوده و در آن دانش بسيار است .
كتاب الحجة ص 25 ، بحار الانوار 9 24 ، ضياء العالمين
26 - استاد ما صدوق در ص 304 از امالى خود به اسناد از امام صادق ( ع ) آورده است كه گفت نخستين نماز جماعتى كه بر پا شد آنجا بود كه رسول خدا ( ص ) نماز مىگزارد و امير مؤمنان على بن ابيطالب ( ع ) نيز با او بود كه ابوطالب بر او بگذشت جعفر نيز با او بود . پس گفت پسركم به پهلوى عمو زاده ات بپيوند و چون رسول خدا اين را دانست بر آن دو پيش افتاد و ابوطالب شادمان برگشت و مىگفت :
به راستى على و جعفر پشتوانهء منند ،
در روزهاى گرفتارى و دردسر
تا آخر سروده هائى كه در ص 297 گذشت و در ص 360 و 361 نيز بيايد و گزارش بالا را شيخ ابو الفتوح در تفسير خود 4 / 211 گزارش كرده است .
27 - ثقة الاسلام كلينى در ص 242 از كافى به اسناد خود آورده است كه درست بن ابى منصور از ابو الحسن اول - امام كاظم ( ع ) - پرسيد آيا ابوطالب حجيتى بر رسول خدا ( ص ) داشت گفت نه ولى ابوطالب امانتهائى از سپردههاى پيامبران نزد خود داشت كه آنها را به وى سپرد گفت گفتم آيا آن سپردهها را به وى داد از اين روى كه حجيتى بر وى داشت گفت اگر حجيتى بر وى داشت سپردهها را به وى نمىداد گفت گفتم پس ابوطالب را چه حال بود گفت به پيامبر و به آنچه آورده بود گرويد و سپردهها را به او داد و همان روز درگذشت .
امينى گويد : اين پايگاهى است برتر از پايگاه گرويدن زيرا كه آن ، همراه با آنچه پيشتر از زبان مولانا امير مؤمنان ( ع ) گذشت ، روشن مىكند كه ابوطالب گذشته از ايمان ساده از جانشينان پيامبران و حجتهاى خدا در روزگار
الغدير ( فارسي ) — صفحة 357
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٣٥٧