‹ 135 › برهنه ايكه خاك كربلا ميپوشانيد او را بجاى لباس جانم قربان او كه لباس او را بغارت برده بودند ،
افتاده روى سنگهاى داغ در حالى كه آغشته به خون و پيشانيش به خاك و شن آلوده بود ،
تشنه ايكه اعضايش مجروح بود و غير از خون بدنش آبى براى او نبود ،
و اسبها روى سينه اش را پامال كردند در حالى كه مدتها جبرئيل موكَّل تخت و گهواره او بود ،
كشته شد آيا ندانستى براى چه گناهى پامال كردند سينه ئى را كه براى علم قصد او را ميكردند ،
‹ 140 › و بدندان او چوب خيزران ميزد در حالى كه چه اندازه پيامبر براى شرافتش آن را ميبوسيد ،
و فرزندان او در زنجير اسارت طاغيان ناله كنان بودند و با شلاق آنان را پاسخ ميدادند ،
و زنان او از اطرافش گريه ميكردند پدرم فداى زنان داغديده ناله كن باد ،
ناله ميكردند بهترين سيد و آقا را از ساداتيكه مهاجرت كردند از منازلشان و مانوس شدند با وحشيان صحرا ،
پدرم قربان ماه هائى باد كه در مدينه طلوع كردند و در زمين غاضّر به غروب نمودند ،
‹ 145 › شبران جنگيكه پاكدامنى آنها را شدت گرسنگى لمس نكرد و كسى كه به آنها وارد شود هرگز درمانده نگردد ،
كسى كه برخورد كند بايشان بباران تندى برخورده از جهت بزرگوارى
الغدير ( فارسي ) — صفحة 384
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٣٨٤