قرطبى در تفسيرش ج 1 ص 132 گويد : عمر سوره بقره را آموخت با فقه و آنچه در آنست در دوازده سال .
علَّامه امينى ( قدس الله نفسه ) گويد : اين مطلب اظهار و فاش مىكند كه يا از عدم توجّه و التفات خليفه بر قرآن اهتمام او به آن بوده با آنكه آن ( يعنى فرا گرفتن و تعليم قرآن ) مهمترين اصول اسلامى است و در آن پيچيده شده علوم مهمّه تا آنكه تأخير انداخته ياد گرفتن سوره اى از آن را تا آخر اين مدت طولانى و شايد او را غافل و مشغول از اين كرده دلَّالى و واسطه گى در بازار چنانچه در بيش از يكى از اين آثار وارد شده و خود او و ديگران از صحابه عذرخواهى به آن كردهاند .
و يا از قصور و كوتاهى هوش و درك او و خشگى غريزه و شعور او بوده كه امتناع كرده از انعكاس آنچه القاء به آن شده پس محتاج بتكرار و مواظبت بسيار و بازگو گرديده تا منتقش در خاطره او شود آنچه را كه قصد آموختن آن را نموده است .
و چه بسا تاكيد مىكند احتمال دوّمى را آنچه كه در صفحه 229 گذشت از گفته رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله به او كه من گمان ميكنم تو بميرى پيش از آنكه اين را بياموزى و آنچه در ص 128 ياد شده از فرمايش آنحضرت درباره او بحفصه ، نميبينم كه پدرت آن را بياموزد و گفته آن جناب : نميبينم كه آن را اقامه نمايد .
و كمك مىكند اين را آنچه كه در كتابهاى ( برادران تسنّن ) است كه عمر اعلم و افقه از عثمان بود و ليكن حفظ قران براى او مشكل بود . ( 1 )
هامش
( 1 ) عمده القارى ج 2 ص 733 نقل از نهايه .