كس ميخواهد از قرآن سئوال كند پس بابى بن كعب مراجعه كند ، تا آخر آنچه ( در خطبه جابيه گفته ) .
اين است مقام خليفه پيش از عروض نسيان و فراموشى بر او و امّا بعد از آن پس محمد بن سيرين روايت كرده كه عمر در آخر دوران خلافتش مبتلا بنسيان و فراموشى شده بود حتّى عدد ركعات نمازش را فراموش ميكرد پس مرديرا پيش روى خود قرار داده كه او را تلقين كند پس هرگاه به او اشاره ميكرد كه قيام كند يا ركوع نمايد او ميكرد . ( 1 )
و اگر تعجب ميكنى پس عجيب و شگفتى اينست كه او با تمام اين مطالب كه ياد شد از قضاوت و داورى خوددارى نكرده و از فتوا دادن رجوع و امتناع نميكرد هر چند كه خطاء و اشتباه او در بسيارى از آنها ظاهر ميشد .
و بابه اقتدى عدّى فى الكرم : و به پدرش در اين خصيصه و ويژه گى اقتداء كرده بود . ( آقاى عبد الله بن عمر )
مالك در موطاء ج 1 ص 162 نقل كرده كه عبد الله بن عمر براى آموختن سوره بقره هشت سال معطل شد كه تا آن را فرا گرفت و قرطبى آن را در تفسيرش ج 1 ص 34 ياد كرده و عينى در عمده القارى ج 2 ص 732 ياد كرده : كه عبد الله بن عمر سوره بقره را در دوازده سال ياد گرفت بود و در طبقات ابن سعد است چنانچه در تنوير الحالك شرح موطاء مالك ج 1 ص 162 است كه پسر عمر سوره بقره را در چهار سال آموخت ، باجى گويد : براى آنكه او واجبات و احكام آن و آنچه كه
هامش
( 1 ) سيره عمر بن خطاب ابن جوزى ص 135 - شرح ابن ابى الحديد ج 3 ص 110 .