چنين مطلبى از او از باب نفهميدن روح اسلام و حمل كردن آن به معنائى است كه هيچ مسلمانى آن را اراده نمىكند .
و كسى كه از چگونگى انجام اين كارها از مسلمين آگاه باشد ، خواهد دانست كه آنان از ذبايح و نذرهائى كه براى مردگان از انبياء و اولياء مىكنند قصدى جز صدقه از ناحيهء آنان ندارند و ثواب اين اعمال را هديهء آنان مىنمايند .
و دانستهاند كه اجماع اهل سنت منعقد شده كه صدقهء زندهها براى اموات مفيد است و به آنها و اصل خواهد شد .
و احاديث صحيحه و مشهورى در اين باره رسيده كه از آن جمله است حديث صحيحى كه از سعد آمده است كه : از رسول خدا پرسيد : اى رسول خدا مادرم مرده است كه مىدانم اگر زنده بود صدقه مىداد ، اينك اگر از ناحيهء او صدقه بدهم براى او فائده اى خواهد داشت ؟
رسول خدا فرمود : آرى ، آنگاه پرسيد : چه صدقه اى نافعتر است اى رسول خدا ؟ فرمود : آب . او هم چاهى حفر كرد و رسول خدا فرمود : « اين براى مادر سعد . »
پس اينكه فرموده : « آب براى مادر سعد » منظور اين است كه ثواب آن هديهء روح مادر سعد است ، نه اينكه او معبود است و فرزندش مىخواهد بدين - وسيله او را عبادت كند و به دو تقرب جويد .
و همهء مسلمين در نذرهايشان مثل سعد هستند ، نه اينكه بتپرست باشند .
و « اين براى فلان » مثل اين است كه گفته شود : صدقات مال فقراء و مساكين است نه مثل اينكه بگويد : براى خدا نماز مىخوانم و نذر مىكنم » .
پس اگر چيزى براى پيامبر ذبح و يا نذر شد منظور اين است كه از ناحيهء او صدقه باشد و ثوابش هديهء روح مباركش گردد نه اينكه نعوذ باللَّه او معبود است ، پس نذرها يك نوع هدايائى است كه زندهها براى اموات مىفرستند و اين عمل هم مشروع است و هم ثواب دارد .
الغدير ( فارسي ) — صفحة 302
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٣٠٢