نذرها براى اهل قبور
براى ابن تيميه و هم مسلكانش ، در اين مسأله رجز خوانى پر سر و صدائى است كه در آن فحشها و ناسزاها گفته و از فرقههاى مسلمين ، كه از لحاظ طرز تفكر با آنها مخالفند با عبارات توهين آميز و زشت ياد كردهاند . و از قصيمى در سابق نقل گرديد كه او : زيارت قبور و احترام به آن را از شعائر شيعه كه ناشى از غلوشان دربارهء امامانشان و اعتقادشان نسبت به خدائى على و فرزندانش است مىداند در صورتى كه اين نسبت ، جز دروغ محض و تهمت ناروا چيزى نيست و هيچ گاه شيعه در اين مسأله از آنچه كه امت اسلامى بدان اتفاق داشته و دارد ، تكروى نكرده است .
و خالدى در كتاب « صلح الاخوان » صفحهء 102 - 109 بطور تفصيل در اين باره بحث كرده كه خلاصهء آن چنين است : « مسأله دائر مدار نيات نذر كنندگان است و معلوم است كه ارزش اعمال با نيتها است .
پس اگر قصد نذر كننده خود مرده و تقرب به او باشد ، چنين نذرى قطعا جائز نخواهد بود ، و اگر منظورش تقرب به خدا و بهره مندى زندگان به وجهى از وجوه ، و وصول ثواب آن به مرده باشد خواه مصرف مورد نذر را تعيين كرده و يا مطلق گذاشته باشد ، ولى مصارف آن به حسب عرف مردم معلوم باشد مانند صرف مصالح قبر ، مردم آن شهر ، مجاورانش ، عموم فقراء ، بستگان ميت و يا نظائر اينها كه در همهء اين صورتها ، وفا به نذر واجب خواهد بود .