او اين مطلب را از ، اذرعى ، زركشى ، ابن حجر هيثمى مكى ، رملى شافعى ، قبانى بصرى ، رافعى ، نووى ، علاء الدين حنفى ، خير الدين رملى حنفى ، شيخ محمد غزى و شيخ قاسم حنفى ، حكايت كرده است .
و رافعى به نقل از صاحب « التهذيب » و غيره نقل كرده است كه « اگر نذر كند مبلغى را به اهل منطقهء معينى صدقه بدهد ، بايد آن مبلغ را بر آنان صدقه دهد » .
او بعد از نقل عبارت ياد شده گفته است : « و از اين قبيل است : اگر چيزى را نذر كند كه بسوى قبر معروف گرگان بفرستد ، زيرا آنچه كه در آن جا جمع مىشود ، چنان كه حكايت شده ميان عدهء معينى تقسيم مىگردد و اين ، محمول بر اين است كه عرف اقتضاى آن را داشته و نذر بر آن واقع شده است .
و شكى نيست كه اگر عرفى باشد نذر بر آن واقع خواهد شد و گرنه مسأله مورد اختلاف و دو نظر دربارهء آن ابراز شده است .
نظر اول اينكه : نذر صحيح نيست چون شاهدى از شرع ندارد به خلاف كعبه و حجرهء شريف رسول خدا .
نظر دوم اينكه : صحيح است در صورتى كه آنكس كه برايش نذر شده ، مشهور به خير باشد كه در آن صورت سزاوار است چيزى كه نذر كرده در مصالح مخصوص به آن صرف شود و از آن تجاوز نكند .
و سبكى بطلان نذر را در صورتى كه مصرف عرفى نداشته باشد ، نزديكتر به واقع دانسته است . در اين باره به فتاواى سبكى جلد 1 صفحهء 294 مراجعه شود .
و عزامى در « فرقان القرآن » صفحهء 133 گفته است كه : « ابن تيمية گفته است : « كسى كه چيزى براى پيامبر اكرم و يا ديگر انبياء و اولياء از اهل قبور نذر كند و يا چيزى براى آنها ذبح كند چنين كسى همانند مشركان است كه براى بتهايشان قربانى مىبرند و نذر مىكنند ، پس او بندهء غير خدا است و بدين وسيله كافر شده است » و او در اين باره طولانى سخن گفته و برخى از كسانى كه مصاحب او و يا مصاحب شاگردانش بودهاند ، فريبش را خوردهاند در صورتى كه
الغدير ( فارسي ) — صفحة 301
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٣٠١